Απολογισμός 2025

 

“και αυτό που κάνω όποιος σου το είπε αδυναμία,

που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο

και βρίσκω ανάπηρο το κόσμο στα σημεία!”.

Ο Εστεμμένος (Μέρος Τρίτο)

Όλοι ξέρουμε ότι ο μαγιάτικος Ήλιος μαζί με την υγρασία που υπάρχει στην ατμόσφαιρα σε καίει. Η Κατερίνα έχει κάτσει κάτω από μία μικρή ομπρέλα έχει αραδιάσει το κορμί της σε μία ξαπλώστρα και περνάει κάπως έτσι το ρεπό της.

Ο Εστεμμένος (Μέρος δεύτερο)

Το σακάκι του νεαρού σκέπασε την Στέλλα, η επίμονή του να κεράσει το δεύτερο τσάι την κέρδισε κατά κάποιο τρόπο. Στο μυαλό της όμως, ότι και να έκανε, ήταν γραμμένα για τον Άμβρο.

Ο εστεμμένος (Μέρος πρώτο)

«Δε μπορώ να το δεχτώ» έγραψε η Στέλλα σε ένα γράμμα. «Δε μπορώ να δεχτώ το γεγονός, ότι έφυγες τόσο άδοξα και άδικα» ρίχνει μία ανάσα στα δάχτυλα να ζεσταθούν και συνεχίζει!

Αμβούργο Δεκέμβρης 1895

Η Στέλλα κάθεται σε ένα καφέ στην κεντρική λεωφόρο στην άκρη του δρόμου. Το κρύο τσουχτερό και το πιγούνι σχεδόν τρεμοπαίζει.

«Λίγο ακόμα μ’ ακους;» (Μέρος δεύτερο)

Και οι δύο τους ανέβηκαν στην ταράτσα κοιτούσαν την θέα της πόλης, κοιτούσαν το

φεγγάρι που μόλις είχε ξεπροβάλει από τον λόφο. Τα φώτα της πόλης είναι δυνατά και αντικατοπτρίζουν το φως στα σύννεφα που μάταια προσπαθούν να κρύψουν τον

«Λίγο ακόμα μ' ακούς;» (Μέρος πρώτο)

«Εγώ» άρχισε να λέει ο Άγγελος «Τον έρωτα τον διδάχτηκα εκ τον έσω» και σκούπισε τα δάκρυα του. «Ερωτεύτηκα, αγάπησα, πόνεσα… » συνέχισε να λέει με αναφιλητά! «με ξόδεψα σε γυάλινες αγκαλιές,

Ποτέ δεν είναι αργά (Μέρος τρίτο)

12/10/ 1995 Κυψέλη

«Τα καλύτερα έρχονται πάντα εκεί που δε τα περιμένεις, αυτά τα απρόοπτα της μοίρας

Ποτέ δεν είναι αργά (Μέρος δεύτερο)

19/06/ 1992 Κυψέλη

Μπλεγμένοι και οι δύο στα σεντόνια, αγκαλιασμένοι και μαγεμένοι από την εικόνα! Το λιγοστό φως

Ποτέ δεν είναι αργά (Μέρος πρώτο)

28/05/1992 Κυψέλη!

«Και όμως» είπα στον εαυτό μου!

Ήταν βράδυ, ο έναστρος ουρανός ήταν πιο καθαρός από ποτέ.

Πρόσεξε Μέρος τρίτο

Φορέσαμε τα σακίδια μας όπως όπως με τον πόνο σου και φύγαμε βιαστικά να τρέχουμε προς την αντίθετη πλευρά του καπνού. Δε γνωρίζουμε που πάμε. “κάπου εδώ πρέπει να εχει ένα ποτάμι” μου είπες σφαδάζοντας απο το πόνο κρατώντας τον ώμο σου. Δε τρέχουμε, το δάσος ειναι

Πρόσεξε Μέρος δεύτερο

Ανάμεσα στα φυλλώματα των δέντρων και της λιμνούλας έχουμε απλώσει τις πετσέτες μας, έχουμε ξαπλώσει και προσπαθούμε με έναν τρόπο να λιαστούμε. Ο ήλιος δε καίει τόσο πολύ. Ωστόσο, απο την ώρα που φτάσαμε στο Τρυγάρι, είσαι κάπως μαγκωμένος,

Πρόσεξε Μέρος πρώτο

“Οι φωτιές μας πλησίαζαν απειλητικά, το χέρι σου σε πονάει, παρόλα αυτά με κρατάς με το αλλο και με τραβάς να φύγουμε μακριά. Να σωθούμε. Για μία στιγμή το πόδι σου πατάει κατα λάθος σε μία πέτρα και πέφτεις κάτω και ξανά χτυπάς το χέρι σου και μαζί το γοφό σου, μαζί σου παρασέρνει και εμένα και χτυπάω στο κεφάλι μου!”

Πάτωμα (Μέρος τρίτο)

«Πέντε χρόνια μετά!»

Ο ήλιος καίει Μάιο μήνα και η υγρασία είναι τόσο αποπνικτική που κάνει να κομπιάζει στις ανάσες του ο Γιάννης! Δίπλα του έχει τον σύντροφο του. τον Έκτορα. Καλό παιδί. Τον αγαπά

Με κάνεις να χαμογελάω - Η Λύτρωση (Μέρος Πέμπτο)

Έχω βάλει το “Γεια” σε repeat και στο τέρμα, απο την μία άκρη της πόλης, έπρεπε να φτάσω σε 10 λεπτά στην άλλη άκρη της πόλης.

Το πάτωμα (Μέρος Δεύτερο)

«Άκου» είπε ο Γιάννης προς τον Μάριο «Πόσο ωραία η ακρογιαλιά μαζί σου» ένα κύμα έβρεξε τα πόδια του που είχε βγάλει τα παπούτσια του. ο έναστρος ουρανός πιο καθαρός από ποτέ και τα άστρα φαίνονται καθαρά.

Το πάτωμα (Μέρος πρώτο)

 “Σ’ αγαπάω” είπε ο Γιάννης και χαμήλωσε το κεφάλι του και τα μάτια του κάπως πλημμύρισαν! “Σε σκέφτομαι και νιώθω οτι σκέφτομαι όλο το κόσμο!”

«Το παγκάκι»

«Στο παράδεισο, υπάρχει ένα παγκάκι που ατενίζεις τα όνειρα σου, το νερό που γεμίζει το μάτι, αντικατοπτρίζει, όχι μόνο τον ουρανό, αλλά και τις ελπίδες σου!»

Σχέσεις και Σκέσεις

Αγαπητό μου ημερολόγιο!

Σήμερα 1η Απριλίου 2025 και μετά απο μία πεντάχρονη θητεία στην ελευθερία μου και συνεχίζουμε, έβγαλα ένα συμπέρασμα!

Η ανθρώπινες σχέσης τελικά, οχι πλέων