Ο Εστεμμένος (Μέρος δεύτερο)

Το σακάκι του νεαρού σκέπασε την Στέλλα, η επίμονή του να κεράσει το δεύτερο τσάι την κέρδισε κατά κάποιο τρόπο. Στο μυαλό της όμως, ότι και να έκανε, ήταν γραμμένα για τον Άμβρο. Ο δε Στέφανος, έχει καταλάβει απόλυτα με τι τέρας έχει να κάνει! Το «Τέρας» ήταν ένας βαθιά πληγωμένος έρωτας, που προκάλεσε την κάθε θλίψη και ταραχή στην ψυχή της Στέλλας! Ο Άμβρος την έκανε να χάσει το θέλημα της ζωής και των χρωμάτων. Κάποια στιγμή στην ζήτηση η Στέλλα του είπε! «όταν κάτι το κόβεις απότομα, είτε θα ξεφουσκώσει, είτε θα δυναμώσει» και δάκρυσε «στην προκειμένη περίπτωση, δυνάμωσε!»

Η σκηνή μεταφέρεται να περπατάνε παράλληλα με την λίμνη Αουσενάλστερ. Ένας παγωμένος αέρας τους κάνει να έρθουν λίγο πιο κοντά για να ζεσταθούν. Τα μάτια του Στέφανου λαμπυρίζουν κάθε φορά που την κοιτάζει και ένα γλυκό χαμόγελο διαπερνά, κάθε σκοτεινή σκέψη της Στέλλας, η οποία και αυτή τον κοιτάζει. Ναι, ωραίο παιδί ο Στέφανος, θα μπορούσε να ήταν ο έρωτας της ζωής της Στέλλας. Αλλά οι πληγές που έχει Άμβρο, την κάνει να είναι επιφυλακτική και φοβισμένη.

Έκατσε σε ένα παγκάκι και κούρνιασε στην αγκαλιά του Στέφανου, έβγαλε από την τσέπη της το μικρό σημειωματάριο και άρχισε να γράφει, σε μία διάλεκτο που δεν διαβάζετε από άλλους. Η Στέλλα σαν αρχαιολόγος γνωρίζει παλιές και αρχαίες γραφές που άλλοι δε ξέρουν. Έβαλε το σημειωματάριο στην τσέπη και συνέχιζε να κουρνιάζει στην αγκαλιά του.

«Τι έγραψες εκεί;» ρώτησε ο Στέφανος. «θα σου πω σε λιγο καιρό…  όχι τώρα!» και γύρισε και τον φίλησε! «Αυτό το φιλί, είναι μία υπόσχεση, ότι μία μέρα θα σε αγαπήσω όσο κανείς άλλος…»

Από τον δυνατό αέρα πήρε μία λαμαρίνα από μία βάρκα, χτύπησε το δέντρο. Δέντρο και λαμαρίνα τους έκοψε στην μέση.

 

Συνεχίζετε!