Μία φορά και έναν καιρό (Μέρος Τρίτο)

Για λίγες φορές τα χίλια μας ενώθηκαν και μεθούσαμε! Σε θέλω Κολασμένα! Όπως και εσύ!

Ήρθε η ώρα να φύγεις. Νομίζω ούτε δύο θέλουμε να φύγουμε. Αλλά ένεκα!

Σαν κύριος που είμαι σε ακολούθησα μέχρι το αμάξι σου. Το βήμα μου λιγόστεψε και πήγαινα λίγο πιο αργά.

Μία φορά και έναν καιρό (Μέρος δεύτερο)

Διάλεξα ένα καφέ, απόμακρο, απόκρημνο. Ήρεμο, να είμαστε εγώ και εσύ και ας είναι Δεκέμβρης μήνας κάτσαμε κάτω από τις μουριές σε μία θέση που δε ξανά έκατσα. Δε κρύωνα! Είχα απέναντι μου εσένα. Δε με νοιάζει τίποτα. Έχω εσένα και αυτό μου φτάνει.  

Μία φορά και έναν καιρό (Μέρος πρώτο)

Ήταν 10, ήταν 11, ήταν 12; με πήρες τηλέφωνο και μου είπες να βρεθούμε! Κανονίζαμε αυτό τον καφέ, καιρό τώρα! Το ονειρευόμουν!

Ντύθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, όπως, όπως. Πήρα τα κλειδιά, τσιγάρα λίγο από τον έρωτα που είχα στο μυαλό μου για εσένα. Λίγο από την χαρά, λίγο από την ελπίδα. Τα έβαλα όλα στην τσέπη μου μαζί με το κινητό και έφυγα γρήγορα γρήγορα για να σε συναντήσω. Να έρθω να σε βρω! Τα συναισθήματα μου ανάκατα να ξεχειλίζουν. Στάζουν, κάπως πρέπει να τα