Πρόσεξε Μέρος πρώτο

“Οι φωτιές μας πλησίαζαν απειλητικά, το χέρι σου σε πονάει, παρόλα αυτά με κρατάς με το αλλο και με τραβάς να φύγουμε μακριά. Να σωθούμε. Για μία στιγμή το πόδι σου πατάει κατα λάθος σε μία πέτρα και πέφτεις κάτω και ξανά χτυπάς το χέρι σου και μαζί το γοφό σου, μαζί σου παρασέρνει και εμένα και χτυπάω στο κεφάλι μου!”

Λίγες μέρες πριν!

“Καλημέρα μωρό μου!” μου δίνεις ένα φιλί και μου λες “Είσαι έτοιμος αντράκο μου!” σου χαμογέλασα! “Φυσικά και είμαι έτοιμος!” κάνοντας τα μπράτσα μου οτι ειμαι δυνατός! Με το αριστερό σου χέρι με σηκώνεις και με χορεύεις! “Ρε μωρό μου! Με την τσίμπλα στα μάτια; άσε να πιούμε καφε, να κάνουμε ένα τσιγάρο!” σταματάς “Ναι ναι εχεις δίκιο!” όσο εσύ φτιάχνεις το καφέ μας, εγώ διαβάζω για το χωριό που θα πάμε, αλλα παράλληλα, βλέπω το κορμί σου στις διάφορες κινήσεις που κάνεις και σε θαυμάζω. Πάντα θαυμάζω τον έρωτα μου!

Μέχρι να έρθεις με τους καφέδες προσπαθούσα να ξεχάσω της κινήσεις σου, γιατί πανάθεμα σε εισαι όνειρο όταν κάνεις πράγματα και να φοράς μόνο το μαγιο σου!

Δύο ποτήρια γεμάτα καφέ και παγάκια, έτοιμα να υποκύψουν στο ρούφηγμα του καλαμιού και να περάσει στο στόμα όπου θα ακουστεί η αμίμητη ατάκα μου “Επιτέλους, Αγιασμός” καιι εσύ πάντα να γελάς. “Το Τρυγάρι” είναι ένα χωριό κάπου πιο βόρεια απο την πόλη μας και φημίζεται για τις, μπριζόλες του και τα ατέλειωτα παρθένα δάση γεμάτα δρομάκια και μονοπάτια, εχει μία μικρή αλλά θαυματουργή λιμνούλα και παρα πέρα περνάει εκείνο το ρυάκι που έχει λιγοστό νερό το καλοκαίρι, όπως επίσης και η λιμνούλα! Έχουμε κλείσει ένα δωμάτιο σε μία και μόνο πανσιόν ίσα ίσα να κοιμηθούμε, για να γυρίσουμε το μέρος απολαμβάνοντας και αποτυπώνοντας αυτές τις ομορφιές με φωτογραφίες, αγκαλιά μας θα έχουμε τις κάμερες μας και τα κινητά μας όλα στο 100% μπαταρία για να μη χαθεί καμία γωνιά!

Συνεχίζετε!