Πάτωμα (Μέρος τρίτο)

«Πέντε χρόνια μετά!»

Ο ήλιος καίει Μάιο μήνα και η υγρασία είναι τόσο αποπνικτική που κάνει να κομπιάζει στις ανάσες του ο Γιάννης! Δίπλα του έχει τον σύντροφο του. τον Έκτορα. Καλό παιδί. Τον αγαπά πραγματικά! Από στην απέραντη όχθη του τραπεζιού βρίσκεται ο Μάριος με τον σύντροφο του. Τον Μανώλη. Καλό παιδί, αλλά!

Η κουβέντα είχε πάρει φωτιά, αφού άρχισαν να θυμούνται παλιά και τα γέλια δε σταμάταγαν. Ο Μάριος κρατάει το χέρι του Μανώλη και ρίχνει κλεφτιές ματιές στον Γιάννη. Ο δε Γιάννης έχει γύρει όλος προς τον Έκτορα! «Άραγε» φώναξε ο Μάριος «Γιάννη, τι απέγινε εκείνο το παλικάρι που έκανες παρέα τότε;» και ο Μάριος κοίταξε απότομα, ετοιμάζοντας να ρίξει το φαρμάκι του! «Πέθανε!» έβαλε ειρωνικά γέλια, «Δεν ήθελε την παρέα μου και πέθανε!». Έπεσε σιγή στην παρέα! «Πάμε για φαγητό;» ο Έκτορας ενθουσιάστηκε, ενώ ο Γιάννης κοίταξε πάλι κάπως θυμωμένος!

Η σκηνή μεταφέρθηκε σε μία ψαροταβέρνα που μόλις έχουν τελειώσει το ψάρι τους! «Ωχ» έκπληκτος είπε ο Γιάννης «Τελείωσαν τα τσιγάρα μου!» ο Έκτορας πετάχτηκε «Εγώ, πάω να σου πάρω εγω!» και ο Μάριος είπε στον Μανώλη να ακολουθήσει να πάνε μαζί και αυτός δεν αρνήθηκε! Μόλις βγήκαν από το μαγαζί ο Μάριος γύρισε προς τον Γιάννη. «ώστε πέθανε;» ο Γιάννης άφησε το κινητό του και τον κοίταξε! «Ας πεθάνει και αυτός μία φορά, τόσα βράδια πέθανα για εκείνων και αυτός, ούτε μία νύχτα δε μου χάρισε!» ξανά πήρε το κινητό του και πήρε τηλέφωνο, σηκώθηκε από το τραπέζι και έφυγε για λίγο έξω!

Ο Μάριος έμεινε να μαζεύει τα μέσα του! κατάλαβε για πάντα ότι τον άνθρωπο που θα τον έκανε ευτυχισμένο, τον είχε σκοτώσει πολλές φορές, είτε με τα λόγια του, είτε με τις πράξεις του…

Όταν ο Γιάννης έκατσε ξανά στην καρέκλα, φάνηκαν από μακριά τα παιδιά. «Συγνώμη!» είπε ο Μάριος! Ο Γιάννης σήκωσε το κινητό του και έβγαλε φωτογραφία! «Αδιαφορείς;» ρώτησε ο Μάριος νευρικά! «Τώρα είναι η σειρά μου, άλλωστε έρχεται το αγόρι σου!»

Τέλος!