(Μυθοπλαστικός έρωτας ενάντια στον χρόνο…. )
«Ανέκαθεν πίστευα πως μέσα
στο χρόνο και χώρο υπάρχει μία διάσταση που ονομάζετε «έρωτας», εκεί οι ψυχές
συναντιούνται και ερωτεύονται. Με μεράκι δίνουν κομμάτι του εαυτό τους και
γνωρίζονται και γίνονται ένα, αν το θέλει χρόνος…»
 |
| "Καλημέρα σε όλους... Για άλλους Κυριακή γιορτή και σχόλι και άλλους για δουλιτσα... emoticon heart emoticon heart emoticon heart λίγο πριν πάμε στην έκθεση" |
«Ήμαστε μία
κουκκίδα στο άπυρο… » Κάπως έτσι ήθελα να ξεκινήσω αυτή την ιστορία…
Πίστευα λοιπόν πως
ανάμεσα σε αυτόν τον χωροχρόνο θα έβρισκα κάτι που θα απάλυνε τι ψυχή, κάτι που
ο πόνος της αγάπης θα ηρεμήσει… δε ζητούσα δεσμεύσεις! Δε ζητούσα γνωριμίες, δε
ζητούσα τίποτα… λίγο πριν αρχίσει το λιοντάρι να βρυχάται… σε γνώρισα!!!!!
Δε ξέρω αν ήταν
τυχαία… δε ξέρω ποια μοίρα, ποια τύχη σε έφερε στο δρόμο μου… αλλά σίγουρα έχω
να μάθω πολλά από εσένα…
Ήξερα πως για
εσένα θα είμαι ένα Βατερλό, μία Τροία που θα πέσει… ήξερα όμως πως για εμένα θα
ήσουν η Κνωσό μου!!!
«Μία αιωνιότητα δε
μπορεί να κρυφτεί μέσα σε ένα ρολόι…»
Ήξερα από την αρχή
το τέλος… και το τέλος από την αρχή…
Μου δόθηκε από την
πρώτη και αυτό ήταν δύσκολο να το καταλάβω γιατί… ο χρόνος για πρώτη φορά με
πίεζε… ξέρεις τι είναι να χάνεις κάτι πριν ακόμα το αποκτήσεις!!!!
Χμ…. όλα λοιπόν
στην ώρα τους…
«Κοίτα που ο χρόνος δείχνει
την πίστη του στο ρολόι..
εκτός και αν τελειώσουν οι
μπαταρίες….»
Και τώρα που
νύχτωσε για μία τελευταία σε κρατάω αγκαλιά και δε θέλω να τελειώσει αυτό… είχα
να νιώσω έτσι αρκετό καιρό.. πόσο μη με ρωτήσεις… εσύ είχες το χαβά σου και εγω
είχα εσένα… τα βλέπουμε λίγο διαφορετικά τα πράγματα.. άλλα τα μάτια του έρωτα
και άλλα τα μάτια της στιγμής που κοιτάζουν αδιάφορα πράγματα και ανούσια
πράγματα…
Και εκεί που ο
χρόνος μας πίεζε η δύναμη του, ξεσάλωσε.. έφυγα αρκετά μακριά σου, γιατί ήθελα
κομμάτι να ξεκουραστώ, λίγο να ξεχάσω αυτό που περνάω. Κάθε πρόβλημα που είχα
επισκιάστηκε γύρο από εσένα. Σαν να ήσουν ηλιαχτίδα στα μαύρα σύννεφα που
υπήρχαν στον ορίζοντα μου. Έκανα τα πάντα για να σε κρατήσω δίπλα μου… πράγματα
που άλλος δε θα τα έκανε για λίγες μέρες…
Στον έρωτα έχω
μάθει να τα δίνω όλα, χωρίς να πάρω αντάλλαγμα και αν θα πάρω αυτό θα είναι ένα
φιλί, μία αγκαλιά, ένα γλυκό βλέμμα, μία φωτογραφία, ένα μήνυμα… κάτι που θα
υποδηλώνει το συναίσθημα σου…
Ξέρεις τι είναι να
σε λαχταρώ έστω για λίγο? Να σε σκέφτομαι κάθε λεπτό και να μου λείπεις πριν
ακόμα σε γνωρίσω? Κάθε τηλέφωνο σου ήταν μαχαίρι στην καρδιά μου, αν και ποτέ
δε το κατάλαβες…
Θα έρθει η ώρα…
αλλά δεν είναι ακόμα η ώρα για να το μάθεις…
Έχουμε χρόνο
μπροστά μας!!!!!
 |
| Απλά... |
«Ο Χρόνος με έναν τρόπο
σταματήσει…. Με τον θάνατο…»
Ίσως να βράδιασε
ξανά μέσα μου.. ένα Καληνύχτα ήταν η αφορμή να γίνει ένα χάος… ένοιωθα πως με
το χάος έχεις καλές σχέσεις… αλλά όχι τόσο καλές…
Πώς να αντιδράσω?
Πώς να κουνήσω το σώμα μου… πώς να σηκώσω το βλέμμα μου στον ουρανό… είχα μπει
σε μία περίεργη πλάνη που ούτε εγώ την κατάλαβα… ίσως τώρα που είμαι νηφάλιος
να την καταλάβω…
Μέσα σε λίγες ώρες
η μαγεία χάθηκε από το χαμόγελο μου… άραγε κατάλαβες τι έκανες? Προσπαθούσα
μέσα στην πλάνη του μυαλού, μέσα σε ένα παραμύθι να, να ανακαλύψω τι έχει
γίνει.. οι βόμβες έπεφταν δεξιά και αριστερά και δεν ήξερα πώς να προστατευτώ…
«Για όλα υπάρχει
λύση.. και ότι δεν λύνετε κόβετε… είπε ο Μέγας Αλέξανδρος…»
Είπα να τα
παρατήσω, μία , δύο, τρεις… ανούσιο.. μπερδεύτηκες και διχάστηκα… κάτι στον
αέρα υπήρχε ένα άρωμα.. ένα άρωμα θάλασσας σχεδόν που μυρίζει βουνό… που να
καταλάβω ο έρημος και ερωτευμένος… λεηλατήθηκα σαν ένα σπίτι φτιαγμένο από
λάσπη…
Χάθηκε η μαγεία του
μυαλού… που να τρέξω, που να το πω και ποιος θα με μαζέψει… Έμεινα έρημος στον
αβάσταχτο πόνο κάθε νύχτας που ξημέρωνε μακριά σου…
«Άραγε πόσες
καληνύχτα σου είπα… και δεν τις άκουσες ποτέ…»
Θα τις ακούσεις
μαζεμένες… ο χρόνος δίνει σε αυτούς που χρειάζονται χρόνο..
«Ο άνθρωπος δεν αντέχει το
χρόνο….
Για αυτό σπάει τα ρολόγια...»
Έχω αρχίσει να
τρελαίνομαι… Ας τα πάρουμε από την αρχή!!!
Διεκδικείς και τα
παρατάς μόνος σου!!! που νομίζεις ότι θα σε οδηγήσει αυτό;
Και τώρα; Τι; Η
σιωπή σου ακούγετε τόσο δυνατά και εγω κάθομαι μόνος σε ένα διβάνι ξαπλωμένος,
σιωπηλός, σχεδόν μουγκός, που ξαφνικά δε τον χωρούνε οι τέσσερις τοίχοι μαζί
και το ταβάνι.. όλα φαίνονται τόσο μακριά και τόσο μεγάλα… ο διάδρομος από την
κουζίνα στο σαλόνι, δεν είναι ούτε δευτερόλεπτα και εγώ την έκανα σε λεπτά,
πόσα μη με ρωτάς…. Ξέρω σίγουρα πως ήταν πολλά για εμένα…
Εσύ έβλεπες
εγωισμό και εγώ το έβλεπα άμυνα.. με έβαλες σε ένα μούντ που δεν ήθελα να μπω
και μετά με έβγαλες με το χειρότερο τρόπο… Δεν έβλεπες μπροστά σου…
Και όμως ήσουν
ερωτευμένος!!!
Αλλά όχι με
εμένα!!!!!!!
Τα έμαθα, τα
γνώρισα, τα έζησα!
Δε περάσαμε μαζί
τα ίδια, δε νιώσαμε τα ίδια.. δεν αισθανθήκαμε τα ίδια… Δε σε κατηγορώ… γιατί
ίσως κάποτε να υπήρξα ερωτευμένος και εγώ και άθελα μου και θελημένα έχω
πληγώσει άτομα που με αγαπούσαν και που ήταν ερωτευμένοι…
Είμαι έτοιμος να
τα παρατήσω… Αντίο!!!!!!
«Για να τα έχει καλά ο
άνθρωπος με τον χρόνο… δημιούργησε τα ρολόγια»
 |
| Καληνύχτα σε όλους.... Αύριο ξημερώνει άλλη μια μέρα με ελεύθερη ψυχή και σώμα emoticon kiss Ξημερώνοντας την ζωή μας προσπαθώντας να βρούμε τον καλύτερο εαυτό μας για εμάς. |
Ας σταθούμε στο
γεγονός ότι έκατσα σε μία κατάσταση που δε γούσταρα να περάσω, ούτε να ζήσω…
περίμενα εσένα… να σε δω από κοντά.. να σε δω στα μάτια… να σου καταλογίσω, να
σου χρεώσω, να σου πω τι νιώθω… αυτά δε λέγονται από το τηλέφωνο… κάποτε θα
καταλάβεις.. ελπίζω να μην είναι αργά..
Ο χρόνος κοντεύει…
πλέων δε με νοιάζει το ΤΙ και το Ε! τώρα θέλω απλά να ησυχάσει η καρδιά μου… δε
παρατάω τίποτα… έχω μάθει να παλεύω στην ζωή μου… να παλεύω για να αποκτήσω
αυτό που μου ανήκει.. δε ξέρω κατά πόσο μου ανήκεις…
Ξέρω σίγουρα πως
νιώθω και τι αισθάνομαι… άρα για εμένα εισαι για εμένα…
Θα τελειώσω με ένα
απόφευγα του Ευρηπίδη μέχρι να έρθει το επόμενο μέρος….
«Ο
Χρόνος δίνει όλες τις απαντήσεις
χωρίς
να χρειάζεται καν τις ερωτήσεις…»
Τώρα ειμαι έτοιμος
να παλέψω για εσένα… θα παλέψω με το ποιο σκληρό αντίτιμο… την μοναξιά…
Το ορκίζομαι
λοιπόν στην μοναξιά μου.. θα σε κερδίσω…
«Ο Χρόνος θέλει τόλμη και
δύναμη αν θέλεις να τον νικήσεις…..»
 |
| Ήταν ή αγαπη δυστυχώς ένας διπλός μυστικός.... |
Έχω να παλέψω με
τέρατα… με αετούς και δράκους που ξετρυπώνουν.. γεννήματα του μυαλού που
άκουσαν και θέλησαν να χαλάσουν….
«Κανείς δεν είναι
μόνος… αρκεί να έχει έναν φίλο…..» πόσο σοφή παροιμία είναι τούτη… τι κουτός
που ήμουν. Ποτέ δε περίμενα πως η εξέλιξη του θα ήταν έτσι…
Ο Χρόνος με
αντάμειψε με τα χρυσά αστέρια στην ποδιά μου… δε θέλω να θυμάμαι τίποτα απ όλα
αυτά… άλλωστε για αυτό λέγετε «Μυθοπλαστικός έρωτας…» είναι όμως; Δεν είναι;
Απλά μία σελίδα άνοιξε και μπήκαν ανακατωμένα γράμματα, λέξεις και
συναισθήματα… όπως το πάρει κανείς!!!!
Σε έχω η δε σε
έχω… σε κέρδισα η όχι!
Ένα πράγμα θα
θυμάμαι και θα χαίρομαι.. ότι εγώ προσπάθησα… και οι δύο μας προσπαθήσαμε. Το
πώς το καταφέραμε είναι άλλο κομμάτι!!! Ναι λοιπόν σε έχω… ορκίστηκα να σε έχω…
και θα σε έχω… όσο ο χρόνος αποφασίσει…. Όσο ο χρόνος μας αφήσει.. όσο οι ψυχές
αντέξουν στο πέρασμα των χρόνων…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου