Πρόσεξε Μέρος τρίτο

Φορέσαμε τα σακίδια μας όπως όπως με τον πόνο σου και φύγαμε βιαστικά να τρέχουμε προς την αντίθετη πλευρά του καπνού. Δε γνωρίζουμε που πάμε. “κάπου εδώ πρέπει να εχει ένα ποτάμι” μου είπες σφαδάζοντας απο το πόνο κρατώντας τον ώμο σου. Δε τρέχουμε, το δάσος ειναι παρθένο και για να διασχίσεις απο την μια άκρη στην άλλη θέλει σχεδόν δυόμιση ώρες. Πουθενά το ποτάμι, ο καπνός έχει αρχίσει και γίνετε πιό έντονος στον ουρανό, που πλέων δεν ξέρουμε απο που προέρχεται! Μέσα στο πυκνό δάσος αντίκρισα λίγο τον ουρανό
και είδα πως προς την κατεύθυνση που πάμε έχει και εκεί καπνό. Αυτό σημαίνει οτι τόση ώρα πάμε σχεδόν προς την φωτιά! “Εμπρησμός” φωνάζεις εσύ! “Εμπρησμός” ξανά λες. “Είμαστε καταδικασμένοι” πανικοβλημένος κοιτάς δεξιά και αριστερά για να βγούμε απο το δάσος αλλά ήμαστε μία ώρα μέσα βαθιά, αυτό σημαίνει πως απο όπου και να πάμε η φωτιά θα μας βρει στην μέση! Εσύ κανονιοβολήθηκες περισσότερο και με πήρες αγκαλιά! “Σου ζητώ συγνώμη για όσα σου έκανα”....

Σε λιγότερο απο μισή ώρα οι φωτιές μας πλησίαζαν απειλητικά, το χέρι σου σε πονάει, παρόλα αυτά με κρατάς με το αλλο και με τραβάς να φύγουμε μακριά. Να σωθούμε. Για μία στιγμή το πόδι σου πατάει κατα λάθος σε μία πέτρα και πέφτεις κάτω και ξανά χτυπάς το χέρι σου και μαζί το γοφό σου, μαζί σου παρασέρνει και εμένα και χτυπάω στο κεφάλι μου και ζαλίζομαι . αδύνατον να συνεχίσω ζαλίζομαι τόσο πολύ και το αιμα τρέχει. Με παίρνεις αγκαλιά και με σηκώνεις να με πάς σε ένα ασφαλές μέρος, αν έβρισκες....

Λιγότερο απο ένα τέταρτο μετά, βρισκόμαστε και οι δύο απανθρακωμένοι, ένα μεγάλο κλαδί που ήταν έτοιμο να σπάσει, κόπηκε απο τον ισχυρό αέρα και μας χτύπησε το κεφάλι πέσαμε κάτω και η φωτιά πέρασε απο πάνω μας!

 

Τέλος! .