Ποτέ δεν είναι αργά (Μέρος δεύτερο)

19/06/ 1992 Κυψέλη

Μπλεγμένοι και οι δύο στα σεντόνια, αγκαλιασμένοι και μαγεμένοι από την εικόνα! Το λιγοστό φως

Ποτέ δεν είναι αργά (Μέρος πρώτο)

28/05/1992 Κυψέλη!

«Και όμως» είπα στον εαυτό μου!

Ήταν βράδυ, ο έναστρος ουρανός ήταν πιο καθαρός από ποτέ.

Πρόσεξε Μέρος τρίτο

Φορέσαμε τα σακίδια μας όπως όπως με τον πόνο σου και φύγαμε βιαστικά να τρέχουμε προς την αντίθετη πλευρά του καπνού. Δε γνωρίζουμε που πάμε. “κάπου εδώ πρέπει να εχει ένα ποτάμι” μου είπες σφαδάζοντας απο το πόνο κρατώντας τον ώμο σου. Δε τρέχουμε, το δάσος ειναι