«Τα καλύτερα έρχονται πάντα εκεί που δε τα περιμένεις, αυτά τα απρόοπτα της μοίρας
τα γραμμένα που έχουν γράψει αλλά δεν έχουν ξεγράψει. Δε πιστεύω στην τυχαίες συμπτώσεις, αλλά πιστεύω πως αν δύο άνθρωποι είναι να συναντηθούν, αυτό θα γίνει ο κόσμος να χαλάσει. Αν το θέλουν δε και οι δύο. Ίσως η γη να γκρεμιστεί!»Για τρία ολόκληρα
χρόνια, οι ρόδες έτρεχαν μόνες τους. το γράσο στην αλυσίδα, ανανεώθηκε πολλές φόρες
και τα χιλιόμετρα που γράψανε τα κοντέρ, ήταν πολλά! Τόσα χιλιόμετρα μόνος,
τόσα χιλιόμετρα λάθος διαδρομές, λάθος όλα!
Αν μιλούσαμε τότε, ούτε
εσύ, ούτε εγω θα περνάγαμε αυτά που περάσαμε! Δε θα γινόμασταν χαρτί κουζίνας
να σκουπίζουμε τα λάθη των άλλων και ούτε θα είχαμε αυτές τις πληγές.
Αλλά οι πληγές μας, θυμήσου,
ότι καθόρισαν εμάς σε αυτό που ήμαστε σήμερα!
Εγώ τις πληγές μου τις θεραπευσα,
ήρθα επιτέλους έτοιμος για εσένα δίχως πληγές, δίχως φόβους, δίχως
περιορισμούς.
Κατακτώ την καρδιά σου
με τόλμη και αποφασιστικότητα.
Μέρα με την μέρα. Χωρίς
να κοιτάζω τα χρόνια που πέρασαν, που χάθηκαν η που θα έρθουν! Το σήμερα είναι το
πιο ωραίο! Το αύριο δε με νοιάζει.
Ήταν η κατάλληλη
στιγμή!
Τέσσερις ρόδες μία
διαδρομή – αφήνω αυτό εδώ και συνεχίζω να το «ΖΩ».
Μας αξίζει άλλωστε!
Τέλος!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου