«Τα Εφήμερα» (Μέρος δεύτερο)

“Ο Τόμυ” με ναζιάρικο ύφος. “Τι όμορφος ο τύπος αυτός!” ο Τομυ την κοίταξε στα μάτια. “είναι ο πιο αγαπητός και πιο μισητός άνθρωπος” η Λόρεν σήκωσε τα μαλλιά της που είχαν πέσει στο πρόσωπο της. “Τόμυ, άραγε ζει αυτό το παιδί;” ο Τόμυ

Το Νησί (Μέρος πρώτο)

Μία φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό νησί, υπήρχε ένας μεγάλος πύργος. Σε αυτόν τον πύργο,
ζούσαν πέντε διαφορετικές ψυχές. Η κάθε ψυχή

«Τα Εφήμερα» (Μέρος πρώτο)

«πόσο εφήμερα μερικά πράγματα» τόλμησε να πει ο Τόμυ. «Αυτά που ήταν σημαντικά.. έχασαν την αξία τους… » η Λόρεν τον κοίταξε χαμογελώντας. «Δεν υπάρχει ωραιότερο κομπλιμέντο από το ενδιαφέρων!».

«Πράσινο φανάρι»

Περπατάω στο δρόμο να βρω τον εαυτό μου, έχω σταθεί μπροστά στο πράσινο φανάρι και το κοιτάζω. θέλω να περάσω απέναντι, αλλά τα πόδια μου δε συνεργάζονται!  Το φανάρι έγινε κόκκινο. Τα

Εφιάλτες (μέρος τέταρτο)

«Γιώργο» του ψιθύριζα στο αυτί! «εϊ ξύπνα αγάπη μου» και του έσφιγγα τα χέρια στην αγκαλιά μου. «Ήρθαν οι εφιάλτες ψυχή μου»  και του φίλησα το λαιμό. «Δε κοιμάσαι;» με ρώτησε! «περίμενα να φύγουν οι εφιάλτες σου και μετά θα κοιμηθώ!»

Εφιάλτες (μέρος τρίτο)

Το βράδυ είχε απλώσει τον έναστρο ουρανό πάνω από το σπίτι μας, ο κάθε ένας έχει κάτσει στη μεριά του και δε μιλάμε! Σε λίγο θα έφευγα από το σπίτι του Γιώργου, για να πάω στο δικό μου και ας έχει νυχτώσει! Ο Γιώργος μου λεει συνέχεια όχι να μη φύγω και ότι δε θα με άφηνε να φύγω! 

Εφιάλτες (Μέρος Δεύτερο)

Η βροχή έχει δυναμώσει και μας έχει πετύχει στο βουνό με τα ποδήλατα και εμείς έχουμε κάτσει κάτω από ένα παχύ δέντρο που σταματάει τις σταγόνες της βροχής.

Ο Γιώργος έχει κουλουριαστεί κάτω στις ρίζες και έχει  σκεπάσει το κεφάλι του με το φούτερ, γιατί φοβάται τις αστραπές, οι οποίες έχουν γίνει πιο έντονα.