~ Απολογισμός 2024 ~

Και μία μέρα ανοίγεις τα μάτια σου και ΤΣΟΥΠ! Άλλαξαν όλα!

Ας τα πάρουμε απο την αρχή! Ένας χρόνος γεμάτος θα έλεγα! Γεμάτος απο ταξίδια, γεμάτος απο συναισθήματα, Χαράς, Απογοήτευσής, Θυμού. Έρωτα!

Τα πλήκτρα του κορμιού σου (Μέρος Τέταρτο)

Το μόνο που ακούγετε, είναι ο ήχος των παπουτσιών και τακουνιών από τους περαστικούς που πάνε αδιάκοπτα, πάνω κατω, πάνω κάτω.. Εγώ και εσύ είμαστε σε ένα καφέ σε ένα καφέ στον πολυσύχναστο δρόμο της πόλης μας, σε μία  μεριά που καθόμαστε μας καλύπτει ένα φυτό παχύ.

Τα πλήκτρα του κορμιού σου (Μέρος Τρίτο)

Μία λάθος νότα μία, επάνω στον καυτό ουρανό του καλοκαιριού, έφερε αναταραχές στην σχέση
μας. Η τρίτη μελωδία σου κάπως με γρατζούναγε αφού ξεκινούσε με ΦΑ μινόρε

Τα πλήκτρα του κορμιού σου (Μέρος Δεύτερο)

Έξω κάνει κρύο, εγώ έχω αραδιαστεί επάνω στο πιάνο σου και εσύ παίζεις... ήθελες να ξαπλώσω επάνω στο πιάνο με την ουρά, να φοράω μόνο το λευκό σλιπ, γιατί μόνο έτσι μπορείς να γράψεις μελωδίες! Έλεγες πάντα πως σου θύμιζα το σκάκι και κάθε φορά που με βλέπεις έτσι σε αυτή την κατάσταση, σου κάνω Ρουά μάτ και χάνεις.

Τα πλήκτρα του κορμιού σου (Μέρος πρώτο)

Τα δάχτυλα σου, άγγιξαν ελαφριά τα πρώτα πλήκτρα του πιάνου σου, που το είχες αγοράσει από την Γαλλία μία δεκαετία πριν.

Μεθυσμένος από τα φιλιά σου και τον έρωτα σου, εχω γύρει προς το κεφάλι του καναπέ σου. Το γυμνό μου σώμα το σκεπάζει ένα σεντόνι μπλε σκούρο.

Μία φορά και έναν καιρό (Μέρος Τέταρτο)

Από τότε ξανά μιλήσαμε τυπικά μετά απο δύο μήνες. Ήταν τόσο απότομο το κόψιμο που έκανες που δε πρόλαβα να καταλάβω τίποτα. Μία φορά σε ρώτησα, “Αν κάτι εχει αλλάξει” και μου απάντησες με ένα

Μία φορά και έναν καιρό (Μέρος Τρίτο)

Για λίγες φορές τα χίλια μας ενώθηκαν και μεθούσαμε! Σε θέλω Κολασμένα! Όπως και εσύ!

Ήρθε η ώρα να φύγεις. Νομίζω ούτε δύο θέλουμε να φύγουμε. Αλλά ένεκα!

Σαν κύριος που είμαι σε ακολούθησα μέχρι το αμάξι σου. Το βήμα μου λιγόστεψε και πήγαινα λίγο πιο αργά.

Μία φορά και έναν καιρό (Μέρος δεύτερο)

Διάλεξα ένα καφέ, απόμακρο, απόκρημνο. Ήρεμο, να είμαστε εγώ και εσύ και ας είναι Δεκέμβρης μήνας κάτσαμε κάτω από τις μουριές σε μία θέση που δε ξανά έκατσα. Δε κρύωνα! Είχα απέναντι μου εσένα. Δε με νοιάζει τίποτα. Έχω εσένα και αυτό μου φτάνει.  

Μία φορά και έναν καιρό (Μέρος πρώτο)

Ήταν 10, ήταν 11, ήταν 12; με πήρες τηλέφωνο και μου είπες να βρεθούμε! Κανονίζαμε αυτό τον καφέ, καιρό τώρα! Το ονειρευόμουν!

Ντύθηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, όπως, όπως. Πήρα τα κλειδιά, τσιγάρα λίγο από τον έρωτα που είχα στο μυαλό μου για εσένα. Λίγο από την χαρά, λίγο από την ελπίδα. Τα έβαλα όλα στην τσέπη μου μαζί με το κινητό και έφυγα γρήγορα γρήγορα για να σε συναντήσω. Να έρθω να σε βρω! Τα συναισθήματα μου ανάκατα να ξεχειλίζουν. Στάζουν, κάπως πρέπει να τα

Ο “Αφανής” Ήρωας (Μέρος Δεύτερο)

Όλες οι ιστορίες και οι μύθοι έχουν και κακούς και αν δεν υπάρχει κακός, θα υπάρχει, κακιά στιγμή! Στους δύσκολους καιρούς που βιώσα, ήσουν δίπλα μου! Είδες την πτώση μου, ψυχική και σωματική! Κάποτε ένας είπε πως

“δεν αγαπάμε αρκετά τους ανθρώπους

αν δεν αγαπάμε την αθλιότητα, την

ταπείνωση και την δυστυχία τους!”

Ο “Αφανής” Ήρωας (Μέρος πρώτο)

Ξέρεις! Σου εχει τύχει ποτέ, να δεις εναν άνθρωπο πρώτη φορά αλλά να τον βλέπεις σα να γνωρίζεστε χρόνια;

Φώτα, αρώματα, σφαίρες και χαρτιά ήταν η στιγμή της γνωριμία μας, σε κοίταξα με κοίταξες, χασκογέλασα και είπα “Α Εσυ!” και απαντάς “Εγω” σε ξανά κοιτάζω και σου απαντάω “Έφερες και τα χαρτάκια;” (νευρικό γέλιο και οι δυο)