(Μυθοπλαστικός
έρωτας ενάντια στον χρόνο…. )
«Ανέκαθεν πίστευα πως μέσα
στο χρόνο και χώρο υπάρχει μία διάσταση που ονομάζετε «έρωτας», εκεί οι ψυχές
συναντιούνται και ερωτεύονται. Με μεράκι δίνουν κομμάτι του εαυτό τους και
γνωρίζονται και γίνονται ένα, αν το θέλει χρόνος…»
 |
"Καλημέρα σε όλους... Για άλλους
Κυριακή γιορτή και σχόλι και
άλλους για δουλιτσα... emoticon heart emoticon heart emoticon heart
λίγο πριν πάμε στην έκθεση" |
«Ήμαστε μία
κουκκίδα στο άπυρο… » Κάπως έτσι ήθελα να ξεκινήσω αυτή την ιστορία…
Πίστευα λοιπόν πως
ανάμεσα σε αυτόν τον χωροχρόνο θα έβρισκα κάτι που θα απάλυνε τι ψυχή, κάτι που
ο πόνος της αγάπης θα ηρεμήσει… δε ζητούσα δεσμεύσεις! Δε ζητούσα γνωριμίες, δε
ζητούσα τίποτα… λίγο πριν αρχίσει το λιοντάρι να βρυχάται… σε γνώρισα!!!!!
