Ποτέ δεν είναι αργά (Μέρος δεύτερο)

19/06/ 1992 Κυψέλη

Μπλεγμένοι και οι δύο στα σεντόνια, αγκαλιασμένοι και μαγεμένοι από την εικόνα! Το λιγοστό φως

που μπαίνει από τις βαριές κουρτίνες φωτίζει το μισό κορμί μας, ενώ το άλλο μισό βρίσκεται στο σκοτάδι. Τα χέρια μας ψάχνουν απεγνωσμένα το σώμα να το μάθει. Σπιθαμή προς σπιθαμή. Οι ανάσες εναλλάσσονται με φιλιά και αγκαλιές. Κοιταζόμαστε στα μάτια και χανόμαστε σε ένα ταξίδι δίχως επιστροφή…  

…………………….

Από εκείνο το μεσημέρι, το μυαλό μου, το σώμα μου σε ζητούσε… δε μου έφτασες και εκεί κατάλαβα ότι την πάτησα μαζί σου. Τα μάτια σου κάθε φορά που τα θυμόμουν, χαμογελούσα στα κρυφά.

Σε ζήταγα, σε αναζητούσα, για ένα «Γεια» για μία «Βόλτα» για μία «Αγκαλιά».

Κρεμασμένος σε ένα τηλέφωνο που περίμενα να χτυπήσει, ένα γράμμα να έρθει, έστω ένα περιστέρι. Αλλά οι σταγόνες ήταν λίγες, είχες την δικιά σου βροχή και εγώ την δική μου!

Αλλά….