Ο Εστεμμένος (Μέρος Τρίτο)

Όλοι ξέρουμε ότι ο μαγιάτικος Ήλιος μαζί με την υγρασία που υπάρχει στην ατμόσφαιρα σε καίει. Η Κατερίνα έχει κάτσει κάτω από μία μικρή ομπρέλα έχει αραδιάσει το κορμί της σε μία ξαπλώστρα και περνάει κάπως έτσι το ρεπό της.

Παρά δίπλα ο Μπάστιαν με το κλαδευτήρι του, κόβει ένα βιβούρνο που έχει μεγαλώσει και έχει πάρει αρκετή μεγάλη έκταση.

«Κυρά» φωνάζει ο Μπάστιαν «Θα σας κάνω χάλια με τα φύλλα, μήπως να κάτσετε λίγο πιο κι;» η Κατερίνα έβγαλε τα γυαλιά της και τον κοίταξε! Ο Μπάστιαν έβγαλε το καπέλο του και σκούπισε τον ιδρώτα, κοιτώντας την στα μάτια.

«Μπάστιαν, δε σε είπαμε;» και τον κοίταξε στα μάτια σα να γνωρίζονται! «Ναι κυρά, Μπάστιαν, δηλαδή Σεβαστιανός και κατάγωμε από Ισπανία!» η Κατερίνα σηκώθηκε. «Και τι κάνεις εδώ στην Ελλάδα;» ρώτησε! «από μικρός ειμαι εδώ. Η μαμά μου έλεγε ότι ήθελε να φύγει, αλλά ο μπαμπάς επέμενε να μείνουν και έτσι πήρα και την Ελληνική υπηκοότητα».

Η Κατερίνα τον ξανά κοίταξε επίμονα. «Μπάστιαν, γνωριζόμαστε; Σε εχω ξανά δει κάπου;» ο μπάστιαν έβαλε πάλι το καπέλο του. «όχι κυρά!» η Κατερίνα θύμωσε! «Κατερίνα θα με λες!» και του χαμογέλασε! «και όμως θα ορκιζόμουν ότι σε γνωρίζω πολύ καλα. Σα να σε ξέρω χρόνια!»

Η κουβέντα σταμάτησε με το κινητό να χτυπάει. «Έλα Γιώτα!» είπε στο τηλέφωνο. «Μισό Γιώτα. Σε παίρνω σε λίγο» και έφυγε!

Λίγο πριν χαθεί γύρισε προς τα πίσω, κοίταξε τον Μπάστιαν! «Θα τα ξανά πούμε εμείς οι δύο!»

Και του χαμογέλασε!

 

Συνεχίζετε!