28/05/1992 Κυψέλη!
«Και όμως» είπα στον εαυτό μου!
Ήταν βράδυ, ο έναστρος ουρανός ήταν πιο καθαρός από ποτέ.
Ένα τηλέφωνο σου, με τίναξε από το καναπέ, έφτιαξα όπως, όπως τα μαλλιά μου, πήρα κλειδιά και τσιγάρα στα χέρια και πετάχτηκα μέχρι την Φωκ. Νέγρη, στάθηκα εκεί στο σιντριβάνι, άναψα ένα τσιγάρο και κοιτούσα δεξιά κ αριστερά από την ανυπομονησία.Σε λίγο έφτασες και εσύ…
μόλις με αντίκρισες, χαμογέλασες, σου χαμογέλασα και εγω και σε πήρα μία αγκαλιά.
Μέσα σε μία τζούρα τσιγάρου, σου είπα αυτά που ένιωθα, αυτά που με
προβλημάτιζαν και αυτά που με πονούσαν! Άπλωσες το χέρι σου στο πόδι μου για
συμπαράσταση. Στην δεύτερη τζούρα σε ξανά κοίταξα στα μάτια. «Τι όμορφο παιδί»
σκέφτηκα «Τι όμορφα μάτια που χαμογελάνε» ξανά σκέφτηκα!
Από δίπλα μας πέρασε
ένα μηχανάκι που έσπασε την σιωπή και την αμηχανία. Έπρεπε να φύγεις! Σε πήρα
μία αγκαλιά, σε φίλησα, με φίλησες και εσύ! Χαμογελάσαμε και οι δύο! Φεύγεις,
γυρνάς πίσω κοιτάς και φεύγεις….
Συνεχίζετε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου