Ανάμεσα στα φυλλώματα των δέντρων και της λιμνούλας έχουμε απλώσει τις πετσέτες μας, έχουμε ξαπλώσει και προσπαθούμε με έναν τρόπο να λιαστούμε. Ο ήλιος δε καίει τόσο πολύ. Ωστόσο, απο την ώρα που φτάσαμε στο Τρυγάρι, είσαι κάπως μαγκωμένος, κάπως διστακτικός και αποφεύγεις συστηματικά να με κοιτάξεις στα μάτια, η διαχυτικότητα σου, δεν χάθηκε απλά, αλλά εξαφανίστηκε! Εννέα χρόνια είμαστε μαζί, εννέα χρόνια και δεν έχουμε τσακωθεί, ούτε μία φορά, εννέα χρόνια δεν εφυγε, το χαμόγελο, απο κανέναν. Γύρισες μπρούμυτα, έβαλες τα χέρια σου πίσω απο το κεφάλι και άρχισες “Αγάπη μου, ονειροπόλε μου, δε θέλησα ποτέ ξανά, όσο θέλω εσένα ” και μετά απο λίγο γύρισες ανάσκελα και πάτησες τους αγκώνες και με κοίταξες “Μεγαλώνω και νιώθω οτι μερικά σε πάνε πίσω. Νιώθω οτι σε πάω πίσω” εγώ συνεχίζω και σε κοιτάζω. “Τι λες, πάμε για μπριζόλα;” απάντησα. “Γιατί μου αλλάζεις θέμα;” σε κοίταξα. “Είναι απλά μία χαζή κουβέντα που απλά δεν έπρεπε να υποθούν” σηκώθηκα έκατσα οκλαδόν “Μετά απο εννέα χρόνια θυμήθηκες οτι μεγαλώνεις και οτι με πας πίσω; και ποίος σου είπε οτι με πάς πίσω” άρχισα να εκνευρίζομαι! “σσσσσ” σηκώνεις το χέρι σου και κοιτάς εμπρός. “Τι συμβαίνει;” σταματάς την κουβέντα απότομα, κοιτάζεις πάνω και βλέπεις καπνό. Σε πιάνει ένας πανικός και αρχίζεις να ιδρώνεις! “Μήπως καλού κακού να φύγουμε;” με ρώτησες! Εγω ατάραχος, περιμένω απαντήσεις. “Αγάπη μου πάμε να φύγουμε” και με πιάνεις απο το μπράτσο και με σηκώνεις! “Σήκω σου λέω, σήκω πανάθεμα σε.” και σηκώνομαι πάνω, ζαλίστηκα, πήγα να πέσω και με έπιασες με τέτοια δύναμη, που πιάστηκες και επειδή πόνεσες έπεσες και χτύπησες το χέρι σου σε μία πέτρα και δε μπορείς να το κουνήσεις! Βιάστηκες κινήσεις. “Πάμε να φύγουμε ας το κόψουμε απο το δάσος αντίθετα!”
Συνεχίζετε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου