«Άκου» είπε ο Γιάννης προς τον Μάριο «Πόσο ωραία η ακρογιαλιά μαζί σου» ένα κύμα έβρεξε τα πόδια του που είχε βγάλει τα παπούτσια του. ο έναστρος ουρανός πιο καθαρός από ποτέ και τα άστρα φαίνονται καθαρά. Και η θολότητα έχει φύγει! Μία πετσέτα γκρι έχει απλώσει κάτω στην λεπτή άμμο που πέρναγε ανάμεσα στα δάχτυλα του. «Κοίτα» ξανά είπε ο Γιάννης και σηκώθηκε από την πετσέτα και έβαλε τα πόδια του μέσα στο νερό. Γύρισε προς τον Μάριο και του είπε! «αισθάνομαι τόσο γεμάτος, θες η θάλασσα, θες τα άστρα, θες εσύ, εγω αισθάνομαι ευτυχισμένος!» ο Μάριος πήρε μία πέτρα και άρχισε να την κοιτάζει μέσα στην νύχτα. «Με τρομάζεις!» είπε ο Μάριος και συνέχισε να κοιτάζει την πέτρα που με μία κίνηση πέταξε την πέτρα μέσα στη θάλασσα και σηκώθηκε απότομα! «Μήπως είσαι λίγο υπερβολικός;» ο Γιάννης τον κοίταξε στα μάτια απότομα. «Θεωρείς το κάθε συναίσθημα μου υπερβολικό;» ο Μάριος κατέβασε το κεφάλι και με το πόδι του έσκαβε την άμμο. «χμ… ίσως λίγο!» ο Γιάννης άναψε ένα τσιγάρο και κοίταξε πέρα στην άλλη ακτή. «Θέλω να φύγουμε!» είπε απότομα! «Δε μπορώ να κάτσω , εδώ, με έναν άνθρωπο που θεωρεί υπερβολικό, τον κεραυνοβόλο έρωτα!» και με το χέρι του σήκωσε την πετσέτα και τα πράγματα αναποδογύρισαν στην άμμο! «όταν περάσει αυτή η νύχτα» είπε ο Γιάννης, «Εγώ, δε θα σε ξανά δω, δε θα σε ξανά ενοχλήσω!» και δάκρυσε πάλι! «Δε κατάλαβες και ίσως να μη καταλάβεις ποτέ Μάριε!» σκούπισε τα μάτια, έβαλε την τσάντα του στον ώμο και σηκώθηκε και έφυγε, ενώ ο Μάριος τον κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια και τον βλέπει που φεύγει! «Ει, Ει, που πας» και πιάνει το χέρι του Γιάννη. «πως θα φύγεις;» ο Γιάννης τον κοίταξε στα μάτια! «Θα το πάρω με τα πόδια, θα πάρω ταξί» και τίναξε το χέρι του, αφήνοντας το χέρι να πέσει με δύναμη!
«όχι! Δε σε αφήνω!» και
τον πήρε αγκαλιά με τέτοια δύναμη που ο Γιάννης άρχισε να ασφυκτικά…
Συνεχίζεται!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου