Έχω βάλει το “Γεια” σε repeat και στο τέρμα, απο την μία άκρη της πόλης, έπρεπε να φτάσω σε 10 λεπτά στην άλλη άκρη της πόλης. Περνάω δρόμους και ξεχνάω να δώ δεξιά και αριστερά. Τα πόδια μου, έχουν μία απίστευτη δύναμη και “τρέχουν” στον αέρα. Με σταματάει το φανάρι, σταματάω και εγώ. Παίρνω μία βαθιά ανάσα και ξανοίγω το βήμα μου! Έχω να σε δω πάνω απο δύο χρόνια. “Πως ξεχαστήκαμε μονάχοι εδώ πέρα, πέρασαν κ ολας τέσσερις χειμώνες!” Λέει ένα τραγούδι!
Έφτασα πριν από εσένα! Εννοείται! Το “Γεια” δεν έχει σταματήσει να παίζει. Δε ξέρω γιατί το έχω συνδέσει μαζί σου. Ίσως, γιατί με εσένα κατάλαβα τι λέει, αυτό το τραγούδι! Σε βλέπω απο μακριά, κατεβάζω ακουστικά σου χαμογελάω. Σε παίρνω αγκαλιά και φύγαμε! Αν και περιορισμένος χρόνος καταφέραμε και τα είπαμε, τα βασικά, τα έξω.
Πολλές φορές, με μία δεύτερη ματιά, ξανά εξετάζω τι ακριβός Ερωτεύτηκα! Σε εσένα, δε χρειάζεται! Ξέρω!
Το βράδυ που ξανά βρεθήκαμε, ήταν τελείως διαφορετικά! Βαρύγδουπες σκέψης, που αντανακλούν σε έναν περίεργο καθρέφτη! Δακρύβρεχτες κουβέντες που ίσως να μην τις έχεις ξανά ακούσει! Εγώ, όφειλα στον εαυτό μου μία μέρα να τα πω. Στο σωστό άτομο! Λύτρωση!
Εκείνο το βράδυ και τα επόμενα επτά βράδια δε σταμάτησα να κλαίω. Δεν ήταν απο λύπη όμως. Ήταν η Λύτρωση. Εκείνη την νύχτα εγώ κοιμήθηκε με 5g ψυχής λιγότερα. Γιατί αυτά που κουβαλούσα μέσα μου, ήταν τόσο βαριά που ώρες ώρες δε μπορούσα να ανασάνω! Μετά το κλάμα, ένοιωσα ανάλαφρος. Δε θυμάμαι τίποτα πιά, δε με νοιάζει τι έγινε, πως έγινε! Με νοιάζεις ΕΣΥ!
Θα κρατήσω μόνο τις καλές μας στιγμές! Δε θα σε ξανά δω με τα ίδια μάτια τα πληγωμένα και εμένα αυτό μου αρκεί…
Σε ευχαριστώ και Σ’ αγαπώ. ΛΙΝΓΚ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου