Περπατάω στο δρόμο να βρω τον εαυτό μου, έχω σταθεί μπροστά στο πράσινο φανάρι και το κοιτάζω. θέλω να περάσω απέναντι, αλλά τα πόδια μου δε συνεργάζονται! Το φανάρι έγινε κόκκινο. Τα αυτοκίνητα περνάει σφαίρα, λες και τα κυνηγάει κάτι. Οι άνθρωποι περνάνε από δίπλα μου και δε τους καταλαβαίνω!
Άραγε, που πάνε; Τι πάνε να κάνουν; Πάνε στην δουλειά τους; πάνε
στο σπίτι τους;
Το φανάρι έγινε ξανά πράσινο και το πρώτο βήμα έγινε. Πατώντας με δύναμη τον δρόμο. Ένα ποδήλατο σταμάτησε το βήμα μου, γιατί ερχόταν με φόρα.
Στάθηκα για λίγο κοιτώντας τον ποδηλάτη. Ξανά ανέβηκα επάνω στο πεζοδρόμιο και ας είχα προτεραιότητα, δε τόλμησα να περάσω πάλι απέναντι. Κοιτάζω δεξιά και αριστερά. Όλα έχουν αδειάσει…
Ανάβω ένα τσιγάρο και περιμένω το φανάρι να γίνει πάλι πράσινο… μόλις κάνω την πρώτη τζούρα, το φανάρι άλλαξε, πάτησα το δρόμο, χωρίς να με νοιάζει…
Ένα αμάξι, ήρθε με φόρα… μόλις πάτησα τον δρόμο και έκανα το δεύτερο βήμα…
Το μπλε αμάξι με πήρε παραμάζωμα. Το κορμί μου σύρθηκε στο δρόμο και γέμισε πληγές που δύσκολα θα επουλωθούν. Έχω γύρει ανάσκελα και αναπνέω με δυσκολία.
«Αντώνη» άκουσα μία φωνή. «Αντώνη μου…» συνέχισε να φωνάζει.
«το ΕΚΑΒ» έλεγε ουρλιάζοντας…. «γρήγορα» ξανά φώναζε «μίλα μου. Μίλα μου να δω ότι είσαι καλά»…
Δεν υπήρχε σωτηρία… με μία τελευταία ανάσα πρόλαβα να πω ένα «Αντίο».
Τα μάτια μου έκλεισαν και δεν ξανά άνοιξαν….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου