«Τα Εφήμερα» (Μέρος δεύτερο)

“Ο Τόμυ” με ναζιάρικο ύφος. “Τι όμορφος ο τύπος αυτός!” ο Τομυ την κοίταξε στα μάτια. “είναι ο πιο αγαπητός και πιο μισητός άνθρωπος” η Λόρεν σήκωσε τα μαλλιά της που είχαν πέσει στο πρόσωπο της. “Τόμυ, άραγε ζει αυτό το παιδί;” ο Τόμυ χαμήλωσε το κεφάλι “Δε θυμάμαι πιά.... κάπου τον βρίσκω, κάπου τον χάνω... ποτέ δεν είναι σταθερός, αλλά όποτε πει, κάθομαι εδώ, δε τον κουνάει βράχος” η Λόρεν έβαλε τα γέλια. “έλα τώρα πχιος άντρας είναι σταθερός χα χα χα” ο Τόμυ χαμογέλασε “και οι γυναίκες δε πάνε πίσω! Να τα λέμε και αυτά. Είμαστε εμέις, είσαστε και εσέις...”

.....................

Έγινε μία απίστευτη πάυση και κοιταζόντουσαν στα μάτια!

......................

“Αλήθεια Τόμυ” με μία ανάσα ξανά μίλησε “Πόσο χρόνο έχουμε αυτή τη φορά;” ο Τόμυ την κοίταξε! “Όσο αντέχουμε Λόρεν” η Λόρεν κοίταξε προς το παράθυρο. “Αλήθεια Τόμυ. Ζηλεύεις;” ο Τόμυ έβαλε τα γέλια. “Χα χα χα οχι βέβαια. Εγώ δε ζηλεύω. Αλλά άμα με κάνεις και ζηλέψω. Δε θα μπορέσεις ποτε να πάρεις ανάσα μακριά μου!” η Λόρεν σηκώθηκε απο εκεί που ήταν ξαπλωμένη. “Τι με βρήκε πάλι!” Ο Τόμυ την ξανά έβαλε στην αγκαλιά του. “Τι σε νοιάζει; τι σε νοιάζει το παρελθόν μου; αφού το παρόν και μέλλον μου, είσαι εσύ. Δε το καταλαβαίνεις;” η Λόρεν αντιστάθηκε για λίγο! “Λες και μία μέρα δε θα φορέσεις το πουλόβερ!” Η Λόρεν σηκώθηκε απότομα και έβαλε το πουκάμισο της. “Σήκω, έχουμε δουλειά να κάνουμε!”

........................

Η Λόρεν μαγείρευε ασταμάτητα. Αυτοί οι δύο, η θα κάνουν σεξ, η θα τρώνε η θα παίζουν,μεση λύση δεν υπήρχε ... αλλά είχαν μία ικανότητα μεταξύ τους. Μέσα στο χάος, ήξεραν αν μιλάνε, να κουβεντιάζουν με τέτοιο χιουμοριστικό τρόπο που έλυναν όλα τους τα προβλήματα.

......................

“Λόρεν, Λόρεν, Λόρεν;” ο Τόμυ έκλεισε το τηλέφωνο....

 

Συνεχίζετε!