Εφιάλτες (μέρος τρίτο)

Το βράδυ είχε απλώσει τον έναστρο ουρανό πάνω από το σπίτι μας, ο κάθε ένας έχει κάτσει στη μεριά του και δε μιλάμε! Σε λίγο θα έφευγα από το σπίτι του Γιώργου, για να πάω στο δικό μου και ας έχει νυχτώσει! Ο Γιώργος μου λεει συνέχεια όχι να μη φύγω και ότι δε θα με άφηνε να φύγω! 

«Δε σε αφήνω να φύγεις τέτοια ωρα!» και κράτησε το ποδήλατο να μη φύγω!

«Θα σου στρώσω εδώ στο καναπέ» και χαμογέλασε! «τι χαζός που είμαι!» είπε με ένα νεύμα και χαμόγελο! «υπέρ διπλό κρεβάτι έχω, μαζί θα κοιμηθούμε!» και με κοίταξε στα μάτια!

«Μόνο που θέλω να σου πω κάτι!» τον κοίταξα με μια απορία στα μάτια. «Έχω εφιάλτες!» τον κοίταξα με περισσότερη απορία! «Θέλω να πω, ότι φωνάζω, πνίγομαι και μπορεί να σε ξυπνήσω!» τον άκουγα με προσοχή και τον διέκοψα!

«μην αγχώνεσαι και εγώ τινάζομαι αν πάθεις τίποτα θα σε κρατήσω εγω!!»

 Ο Γιώργος μου χαμογέλασε! «Πάω να στρώσω καινούρια σεντόνια και πάμε να ξαπλώσουμε!»

……………….

Σε λιγότερο από μισή ώρα είχαμε ξαπλώσει. «ζηλεύω τους ανθρώπους που κλείνουν τα μάτια και κοιμούνται!» συλλογίστηκα και γύρισα λιγο πλευρό. «τι λεει ότι έχει εφιάλτες, μία χαρά τον βλέπω!» ξανά σκέφτηκα!

Ο Γιώργος ξαφνικά άρχισε να κουνιέται νευρικά το σώμα του, σα να πνίγεται στον ύπνο του. Σε λιγο άρχισε να φωνάζει. Γύρισα αφού δε κοιμήθηκα και τον πήρα αγκαλιά και τον φίλησα στο κεφάλι «Γιώργο» του μίλαγα ψιθυριστά «εϊ» και τον ταρακούναγα, μέχρι που άνοιξε τα μάτια του!

«εδώ είσαι;» με παύσης στην ανάσα του λες και έτρεχε μαραθώνιο. «έβλεπα ότι έτρεχες και δε σε έφτανα και σου φώναζα, αλλά δε με άκουγες!» άρχισε να μου λέει!

«φοβήθηκα ότι θα σε χάσω, γιατί έπεφτε επάνω σου ένα αμάξι»

Κράτησα τα χέρια του, τον πήρα αγκαλιά!

«ΕΓΩ» κα τον έσφιξα περισσότερο «Εγώ θα σε προστατεύω στα όνειρα σου» και τον έσφιξα λιγο παρά πάνω! «εγώ θα διώξω τους κάθε δαίμονες που σε πειράζουν!»

Συνεχίζετε!