Ο Γιώργος έχει κουλουριαστεί κάτω στις ρίζες και έχει σκεπάσει το κεφάλι του με το φούτερ, γιατί φοβάται τις αστραπές, οι οποίες έχουν γίνει πιο έντονα.
«Είμαστε αλεξικέραυνο» να φωνάζει και να τρέμει σαν το ψάρι. «Άντε να σταματήσει να γυρίσουμε!» συνέχισε να προστατεύεται. Εγώ δε ξερω που έχω βρει την ψυχραιμία. Το μόνο που με αναστατώνει είναι οι βροντές που είναι τόσο έντονες εδώ πανω στο βουνό.
Ναι, ναι, όπως καταλάβατε, έχουμε γίνει ¨φίλοι¨, πάμε βόλτα με τα ποδήλατα ψηλά στα βουνά και καταγράφουμε νέες περιοχές. Βέβαια το δικό μου ποδήλατο είναι για βουνό και δεν έχω πρόβλημα. Αυτός όμως χα χα χα έχει ποδήλατο για πόλη. (τσιτσιφιόγκος).
Αυτός φοράει κράνος, γιατί λέει είχε πέσει μία φορά από τα σκαλοπάτια του σπιτιού του και κατέβηκε τον όροφο με το κεφάλι και την πλάτη. Ο καημένος. Κάθε πότε αλλάζει ο καιρός τον ακούω να μουρμουρίζει. «Ωχ η πλάτη μου» και συνεχίζει. «μα δε προσέχω» και συνεχίζει το παραμίλημα «Μα αν είναι δυνατών, αντί να πέσω στο δρόμο από μία λακκούβα, έστω από έναν ελιγμό, εγώ πήγα κ έπεσα στο σπίτι καθώς κατέβαινα τις σκάλες με το ποδήλατο».
Κάπως έτσι συνέχισε η κουβέντα…
Το βράδυ μας βρήκε στο σαλόνι μου. Έχω ανάψει το τζάκι, έχουμε σχεδόν γδυθεί και από πάνω μας έχουμε μία φλις κουβέρτα πράσινη που καλύπτει το σώμα μας να μας το ζεστάνει.
Συνεχίζετε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου