«Τα Εφήμερα» (Μέρος πρώτο)

«πόσο εφήμερα μερικά πράγματα» τόλμησε να πει ο Τόμυ. «Αυτά που ήταν σημαντικά.. έχασαν την αξία τους… » η Λόρεν τον κοίταξε χαμογελώντας. «Δεν υπάρχει ωραιότερο κομπλιμέντο από το ενδιαφέρων!».

Η Λόρεν πήρε αγκαλιά τον Τόμυ, ενώ έπεσε η μπλε σκούρα εσάρπα που κάλυπτε τους ώμους της.  «Μου έλειψες και ας πέρασε μία ώρα μακριά σου!» του έδωσε ένα φιλί στο λαιμό. «κανείς χρόνος δε συγκρίνετε με αυτόν της αναμονής να ξανά δεις αυτόν που θέλεις!» ο Τόμυ έβαλε τα γέλια.. «Ναι ξέρω! Δε περνάει, αργά και βασανιστικά…» έβαλαν τα γέλια  και η Λόρεν απαντά. «και όταν θέλουμε να πάει αργά, τρέχει σα νεράκι. Μήπως ο χρόνος μας κάνει παιχνίδια Τόμυ;» και ο Τόμυ απάντησε χιουμοριστικά! «Πας και εσύ να αναλύσεις την θεωρία της σχετικότητας; Χαχαχα, αφού ο χρόνος είναι εφεύρεση του ανθρώπινου νου» ο Τόμυ πήρε ύφος δασκάλου. «Είχα διαβάσει σε μία έρευνα , ότι το οκτάωρο που υποτίθετε πρέπει να κοιμόμαστε, είναι δημιουργία μίας εταιρείας που πουλάει στρώματα». Η Λόρεν έβαλε τα γέλια. «χαχαχα δηλαδή ο άνθρωπος πόσο θέλει για να χορτάσει ύπνο;»  ο Τόμυ απάντησε σαν δάσκαλος. «χμ… αν εχω υπολογίσει σωστά, ο μέσος όρος είναι 5 ώρες. Πάνω από πέντε ώρες μυαλό και σώμα ξεκουράζεται.» η Λόρεν έμεινε έκπληκτη! «υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι;» ο Τόμυ χαμογέλασε «Ναι, είχα γνωρίσει έναν τύπο παλιά, που κάθε φορά κοιμόταν 2,4, βία 5 και το παιδί ήταν μέσα στην ενέργεια, δε ήταν κουρασμένος ποτέ. Και αν παραπονιόταν, ήταν για να τον κανακέψει ο σύντροφος του.» η Λόρεν σταμάτησε «Είπες του;» ο Τόμυ απάντησε κοφτά «Ναι!» και απάντησε η Λόρεν! «ενδιαφέρων τύπος αυτός! Μπορείς να μου πεις λιγα πράγματα για αυτόν;»…

Συνεχίζετε!