Με κάνεις να χαμογελάω! (Μέρος Τέταρτο)

Ένας διαρκώς πόλεμος συναισθημάτων τώρα στο μαγικό κόσμο του μυαλού μου! Η αποσκευή όπως ήρθε έφυγε και γύρισε! Ανάμεσα μας ένα μικρό αλλά συνάμα και πικρό σύννεφο που βρέχει αδιάκοπα μαχαίρια προς τα πάνω μου/μας.

Προσπαθώ να παλέψω μόνος, δεν αντιδρώ, κλείνω την οργή μου σε ένα κουτί και το κάνω αγάπη. Τα όρια μου τα ξεπέρασα! Όπως μου έλεγαν μικρός έχω και εγώ μία κρυστάλλινη καρδιά που κάθε φορά που κάτι συμβαίνει αυτή κάνει κράκ και διαλύεται, αλλά επειδή είναι μαγική καρδιά αυτή μετά από λίγο καιρό αυτή ξανά ενώνεται αλλά πάντα με το σημείο που έσπασε να υπάρχει μία αδιόρατη πληγή, μία πληγή που αιμορραγεί αλλά κανείς δεν την βλέπει!

Είμαι έτοιμος να παλέψω άλλη μία φορά για εσένα και να μη προδώσω το συναίσθημα μου για εσένα, προς εσένα!

Εσύ από την αρχή έβαλες τα όρια σου, μόνος σου τα έβαλες, μόνος τα ξεπέρασες… εγώ τα όρια μου ακόμα δε τα εχω ενεργοποιήσει!

Σημασία εχει ότι εγω είμαι δίπλα σου, έστω κ έτσι! Έστω και με μία αόρατη πληγή, έστω με τα όρια σου!!!!

Υ.Γ: Ο κύκλος αυτός δεν εχει κλείσει, μέσα μου 

πιστεύω πως ο κύκλος αυτός μόλις άρχισε, 

είμαι δίπλα σου σε όλο αυτό, σε κατανοώ 

(αν μέρη) και σε καταλαβαίνω! 

Ήρθε η ώρα να κάνεις και εσύ το ίδιο!

Καληνύχτα, σαγαπώ!

Τέλος!