«Ήταν ένα βράδυ, μα τι βράδυ» (Μέρος πρώτο)

Η ερώτηση που ακολουθείτε πάντα
απο μία απάντηση... είτε το σκεφτείς.. είτε οχι!

Δε ξέρω γιατι αυτή η νυχτα μου χει χαραχτεί τόσο βαθιά στην ψυχή μου, ούτε γιατί ακόμα με πονάει! Το μόνο που θυμάμαι τον πόνο! Τον πόνο που μου προκάλεσε!

Ήρθε η ώρα να την ξορκίσω!!!

Είναι Φεβρουάριος του 16’

Το προηγούμενο βράδυ είχαμε βγει με έναν φίλο σου για ποτό! Τα πράγματα όμως δεν ήρθαν όπως ήταν αναμενόμενο. Φύγαμε σχεδόν αμίλητη γιατί τσακωθήκαμε, για λόγους που ποτέ δε θα ξανά πω!

Το επόμενο πρωί βγήκαμε μία βόλτα να πάρουμε αέρα να ξεχάσουμε όσα έγιναν εκείνο το βράδυ, ίσως όμως και να σου εξηγήσω γιατί όλο αυτό! Κατά μία έννοια ισως να φταίω! Αλλά για αυτήν την άτιμη νύχτα, εσύ φταις! Κάτσαμε το απόγευμα για ένα καφεδάκι και το τηλέφωνο χτύπησε! Ήταν «Αυτοί» για άλλη μία φορά και συγκεκριμένα σήμερα θα μιλούσατε για την «συμπεριφορά μου!» με λίγα λόγια θα καθόσασταν σε ένα τραπέζι και ο κάθε ένας θα έλεγε την δικιά του άποψη και αφού δικάσετε  θα βγάλετε την απόφαση! Ξεχάσατε όμως σημαντικό γεγονός… ότι θα έπρεπε και εγω να ήμουν εκεί!

Παρολα αυτά όμως εμένα δε με καλέσατε!, βγάλατε τα καρφιά, τα σφυριά και καρφώνατε. Εγω έμεινα πίσω και πήγα να πιω μία μπύρα μίας και με άφησες μόνο μου, για άλλη μία φορά!!!!

Σε ενοχλείσαι; Τους ενόχλησε; Ούτε και ξέρω! Έβγαλες μία γλώσσα μεγαλύτερη από το σώμα σου μέσω μηνυμάτων πάντα και τελικά δεν ήρθες πίσω! Δεν ήρθες τα ακους; Με άφησες μόνο μου, μόνο μου να αργοπεθαίνω! Χωρίς να ξέρω που είσαι, τι κάνεις!

Και όλα αρχίζουν κάπως έτσι!!

Συνεχίζεται!