Εφιάλτες (Μέρος πρώτο)

Γεια σας, ειμαι ο Γιάννης και σήμερα θα σας μιλήσω για τον Γιώργο!

Ο Γιώργος είναι ο σύντροφος μου. Μάλλον.... καλύτερα να σας πω, ποιος είμαι εγώ!

Είμαι ο Γιάννης Ηλιακός, είμαι 40 χρονών, ζω τα τελευταία χρόνια σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Αθήνας. Εδώ και πέντε χρόνια έχω κάνει μία αποκέντρωση. Μία ερωτική απογοήτευση, με έκανε να κάνω πίσω την ζωή μου και να την αλλάξω ριζικά.

Είμαι από αυτούς, τους ρομαντικούς ανθρώπους, που γράφουν στιχάκια σε ένα μπλοκάκι. που έχω στην τσέπη μου μονίμως. Μένω στην άλλη άκρη του χωριού και για να πάω στη πλατεία παίρνω το ποδήλατο μου. Μάλιστα μερικές φορές με το ποδήλατο, φτάνω στο άλλο χωριό και πίνω καφέ, σε ένα μέρος που εχει ένα μπαλκόνι και βλέπω θέα δάσος. Όταν πάω σε εκείνο το καφενείο κάθομαι πάντα στην ίδια θέση και πίνω ελληνικό, χειμώνα, καλοκαίρι. Πάντα εκεί κοιτώντας το κενό και ας έχω υψοφοβία και ακροφοβία.

Μία φορά όταν πήγα να πιώ τον ελληνικό μου, η θέση μου ήταν πιασμένη. Καθόταν ένας άντρας, απο τα νεύρα μου έκατσα απέναντι του, φόρεσα τα γυαλιά μου και άρχισα να τον κοιτάζω επίμονα στα μάτια με νεύρα.

Σα να υπήρχε μία μυστική συμφωνία με το σύμπαν, τις τελευταίες φορές να κάθεται στην θέση μου! Θα μου πεις αγορασμένη είναι; όχι! Αλλά εδώ, είναι το ησυχαστήριο μου. Εδώ κάθομαι και χαλαρώνω. Βγάζω το μπλοκάκι μου και γράφω στίχους. Το μικρό ραδιοφωνάκι του καφενείου, παίζει όμορφα βαλσάκια της προ προηγούμενης δεκαετίας και με συνεπαίρνει καμία φορά. Όσα στιχάκια γράφω, μιλάνε για τον έρωτα, το προδομένο έρωτα και άλλα πολλά.

Μία μέρα σαν όλες τις άλλες, ο άντρας που μου έπαιρνε την θέση, δε φορούσε μαύρα γυαλιά και καθώς έκατσα πάλι απέναντι του, αυτός με κοίταξε με τα καταγάλανα μάτια του. Θέε μου, τι όμορφα μάτια που έχει και το πως μου χαμογέλασε, αφού τόσες φορές που βρεθήκαμε, μάθαμε ο ένας τον άλλον και λέμε και ένα γεια με ένα χαμόγελο. Όταν φώναξα να πληρώσω τον καφέ και να πάρω το ποδήλατο, να γυρίσω στο χωριό, γιατί σε λίγο θα βράδιαζε και το μπροστινό μου φως έχει χαλάσει,η  σερβιτόρα μου είπε οτι πλήρωσε ο απέναντι κύριος και γύρισα και τον κοίταξα αφού κατέβασα λίγο και εγώ τα γυαλιά μου. Με ένα χαμόγελο, κάνοντας νεύμα, ευχαριστίας.

Συνεχίζετε!