Ο Εστεμμένος (Μέρος έκτο)

«Ο χρόνος πρέπει να σταματήσει» είπε ο Μπάστιαν! «Πρέπει να σου δώσω και αυτό!» και
βγάζει από την τσέπη του ένα μπλοκάκι. «Ήταν μαζί με το γράμμα!». Η Κατερίνα το πήρε στα χέρια της και το άνοιξε. Η ίδια ημερομηνία σε μία ακαταλαβίστικη γλώσσα! «Μπάστιαν, αναγνωρίζεις αυτή τη γραφή;» και του το δείχνει. «Φυσικά! Λέγετε γραφή Άρκ» η Κατερίνα τον κοιτάζει ξαφνιασμένη και γουρλωμένα τα μάτια. «Και τι λέει;» ο Μπάσταν το πήρε στα χέρια του και αρχίζει να το διαβάζει.

«Είμαι η Στέλλα Λάντιν, ο Στέφανος είναι ο έρωτας μου. Μπορεί απόψε να πεθάνω, αλλά να θυμάστε. Θα ξανά γυρίσω μαζί του, να ζήσω τον έρωτα που μου στέρησε ο αέρας!

Υ.Γ:

Κατερίνα, ο Μπάστιαν είναι ο Στέφανος!»

Η Κατερίνα, νιώθει τόσο μικρή, μπροστά σε αυτό το γράμμα. Είναι ένα γράμμα, που έστειλε η ίδια στον εαυτό της, αιώνες μετά.  Για να της πει ότι ο Μπάστιαν είναι ο Στέφανος! Και ήρθαν εδώ, για να ζήσουν έναν έρωτα που τους στέρησε εκείνη η λαμαρίνα!

2025 Αμβούργο  

Η Κατερίνα και Μπάστιαν είναι μπροστά σε εκείνο το παγκάκι στην άκρη της λίμνης Αουσενάλστερ. Στα πόδια τους έχουν ένα παιδί το οποίο το ονόμασαν Στεφανία Στέλλα. Ερωτευμένοι χωρίς κάτι να τους διακόψει τον έρωτα τους!

 

Τέλος!