Προσπαθούσα να σε πάρω
τηλέφωνο εκείνο το βράδυ… δε το σήκωνες… αλλά κατάφερες μέσα από τα μηνύματα να
μου πεις τα δικά σου «Φαρμάκια»… πέρασα μία νύχτα κόλαση.
Το επόμενο πρωί, μεσημέρι
για την ακρίβεια αφού κατάφερα να κοιμηθώ το πρωί με το ξημέρωμα, στο τηλέφωνο
έμαθα ότι πέθανε τότε ένας τραγουδιστής που έκανε σουξέ εκείνη την εποχή. Θαρρώ
τον έλεγαν
«Παντελίδη». Εγώ όμως είχα τον δικό μου καιμό. Δεν ξέρω αν ζεις αν
πέθανες, αν έχει να φάς, ενας έχεις να πιεις. Ξέρω μόνο το τοίχο σου την
σκληράδα σου.
Το απόγευμα που καταφέραμε
και μιλήσαμε μου είπες ότι ήσουν στο σπίτι σου. Αλλά μετά αποδείχτηκαν τελείως
διαφορετικά τα πράγματα. Εκείνο το βράδυ ήμουν καλεσμένος σε ένα live ενός
φίλου τραγουδιστή και έπειτα θα συνέχιζα. Με τι καρδιά πήγα; Εγω το ξέρω.
Θυμάμαι όλο το βράδυ δε σταμάτησα να κλαίω. Χόρευα και έκλαιγα. Πέρασε 9,10,11,
και κάπου ακούγεται το «Δώδεκα», Μπορεί να έβαλα εκείνη την χρυσή περούκα αλλά
το χρυσό δεν είναι πάντα χρυσό που θα έλεγε και ο Φρόιντ. Ούτε οι μαργαρίτες
που μαδήθηκαν χορεύοντας ήταν στα καλύτερα του. Κάπου έφτασα σε ένα άλλο μπαρ
σε έναν φίλο. Δεν είχα λεφτά αυτό που του ζήτησα είναι δώσε μου να πιω βάζοντας
τα κλάματα και ξαπλώνοντας επάνω στην μπάρα με σηκωμένα τα χέρια. Για να
θυμάμαι πάντα όμως εκείνη την νύχτα και να μην ξανά νιώσω ποτέ έτσι στο facebook την
έβαλα εξώφυλλο. Με λεζάντα «Πάντα να συμπεριφέρεσαι σαν να μη συμβαίνει
τίποτα, ο,τι και αν συμβαίνει!»
 |
| Πάντα να συμπεριφέρεσαι σαν να μη συμβαίνει τίποτε, ό,τι κι αν συμβαίνει... |
Ήμουν χώμα, λιώμα, σχεδόν
νεκρός με ένα δάκρυ σε ότι και αν ακούγεται…
Το επόμενο πρωί θυμάμαι
απλά ότι ξύπνησα στο κρεβάτι μου.. με μάτια πρησμένα και η αποβάθρα των
συναισθημάτων μου σχεδόν κατεστραμμένη!
Δε θέλω πια να θυμάμαι
εκείνη την νύχτα! Εκείνο το ζόρικο βράδυ
που με πονάει ακόμα και σήμερα τρία ολόκληρα χρόνια μετά! Δε θέλω να θυμάμαι
πόσο σκληρά μου φέρθηκες!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου