Ο “Αφανής” Ήρωας (Μέρος Δεύτερο)

Όλες οι ιστορίες και οι μύθοι έχουν και κακούς και αν δεν υπάρχει κακός, θα υπάρχει, κακιά στιγμή! Στους δύσκολους καιρούς που βιώσα, ήσουν δίπλα μου! Είδες την πτώση μου, ψυχική και σωματική! Κάποτε ένας είπε πως

“δεν αγαπάμε αρκετά τους ανθρώπους

αν δεν αγαπάμε την αθλιότητα, την

ταπείνωση και την δυστυχία τους!”

Πέρασες μέσα στο μονοπάτι μου και περπάτησες μαζι μου στην την κάθε τρέλα μου, Απο το να πάμε με τα πόδια βόλτα μεχρι τον Πηραια έως να παίξεις μαζί μου τα επιτραπέζια που φτιάχνω! Αγκάλιασες τα θέλω μου και τα πιστεύω  μου και τα κτήμα σου!

Μόνο για αυτό σε ευχαριστώ! (μικρή και ταπεινή λέξη αλλά τόσο σημαντική)

Νιώθω την αποδοχή σου και εμένα αυτό μου φτάνει. Δεν είσαι φίλος μου, δε σε θεωρώ φίλο μου. Γιατι ειναι λίγο! Δε μπορώ να το περιγράψω! Αλλά, νομίζω και εσύ, ο ίδιος καταλαβαίνεις, τι θέλω να πω.

η ιστορία δεν εχει τέλος, γιατί δεν έχει αρχή και μέση! Έτσι αφήνω αυτή την σελίδα στο ημερολόγιο μου, για να πούμε, οτι άρχισα α γράφω μία νουβέλα δίχως τέλος!

Σε ευχαριστώ, Συγνώμη και Σαγαπω.