Ο “Αφανής” Ήρωας (Μέρος πρώτο)

Ξέρεις! Σου εχει τύχει ποτέ, να δεις εναν άνθρωπο πρώτη φορά αλλά να τον βλέπεις σα να γνωρίζεστε χρόνια;

Φώτα, αρώματα, σφαίρες και χαρτιά ήταν η στιγμή της γνωριμία μας, σε κοίταξα με κοίταξες, χασκογέλασα και είπα “Α Εσυ!” και απαντάς “Εγω” σε ξανά κοιτάζω και σου απαντάω “Έφερες και τα χαρτάκια;” (νευρικό γέλιο και οι δυο)

Να απο εδώ και πέρα τα θυμάμαι όλα ανάκατα! Μία σοκολάτα, δύο σοκολάτες δύο ορίζοντες μία διαδρομή παράλληλη! Χαμένοι και οι δύο σε έναν στρόβιλο όμορφων συναισθημάτων έρωτος και γνώσης! Αγνές και παράλληλα σκληρές στιγμές!  

Σου οφείλω συγνώμη εδώ!

Και απο τότε όλος ο κόσμος μου, άλλαξε, με έκανες να δω, μία άλλη πλευρά του εαυτού μου, άλλωστε στο εχω ξανά πει, “Μου θυμίζεις εμένα στα νιάτα μου”.

Συνεχίζετε !