Με κάνεις να Χαμογελάω (Sequel)

Με κάνεις να Χαμογελάω (Sequel)

Εντάξει!  Είμαι καλά!

Είχα την ανάγκη σήμερα να το γράψω αυτό! Σήμερα που έφυγε και το τελευταίο βάρος από πάνω μου! Άλλαξα! Άλλαξα προς το καλύτερο! Έμαθα να ελπίζω! Να αναπνέω για εμένα! Να ζω για εμένα! Να ονειρεύομαι, να  αναζητώ!

Ωστόσο θέλω να αρχίσω αυτό το τέλος με τους τελευταίους στοίχους του τελευταίου «Με κάνεις να χαμογελάω» που είχε γράψει μέσα στην παράνοια του Έρωτα (?) με μία μικρή, πολύ μικρή αλλαγούλα!

Ο Κύκλος αυτός έκλεισε οριστικά θαρρώ, όχι ότι έλπιζα σε κάτι, αλλά να, κάτι να κρατάει ζωντανό! Δε παύω να Σ’αγαπώ, δε παύω να σε νοιάζομαι, δεν αλλάζουν πολλά! Λίγα πράγματα! Πολύ λίγα!

Είμαι έτοιμος να αντέξω, δε πονάω, αναπολώ, δε θυμώνω, απογοητεύομαι! Δε

ακούω, γιατι δε πιστεύω!!!

Διφορούμενο ε;  

Μυαλό είναι αυτό!

Απλά θα σου πω κάτι που με τρώει μήνες τώρα! Ήρθε η ώρα νομίζω!!!

Με επιβεβαίωσες πανηγυρικά!

Αυτό!

Καληνύχτα!