Χμ...
Αντέχω δεν αντέχω πρέπει να τα πούμε και αυτά! Πως κάνω ένα Sequel; κατευθείαν κοιτάζω τι είχα γράψει στον τελευταίο μέρος της υπέροχης αυτής ιστορίας!
Και απαντώ!
“Μέτρα το ακριβός αντίθετο!”
Άντεξαν αυτοί που δεν άντεχαν, και δεν άντεξαν αυτοί που Άντεχαν!
Μαζί σου μπήκα σε νέα μονοπάτια που ούτε καν φανταζόμουν οτι θα έμπλεκα εγω με κάτι τέτοιο. Οχι ότι δεν είχα την ευκαιρία! Ευκαιρίες πολλές! Όρεξη να υπάρχει!!! Ξέρεις τι με θυμώνει περισσότερο; οτι με “Πήρες” απο το χέρι και μου έδειξες έναν όμορφο κόσμο με χρώματα και λαμπερά φώτα, και δε μου έδωσες γυαλιά ηλίου και τυλώθηκα! (όπως θέτε πάρτε το!) και έμεινα τυφλωμένος να απλώνω τα χέρια για να πιάσω τελικά τον Μίτο της Αριάδνης στα Τυφλά να βγω και να γυρίσω πίσω! Μου άφησες το χέρι λίγο πριν αλλάξουμε, πρίν ανέβουμε επίπεδο!!!!
Μπορεί να με σκότωσες, αλλά εγω έριξα την τελευταία σφαίρα! Όχι σε εσένα! Σε εμένα, Έτσι θα αισθάνομαι καλύτερα τουλάχιστον!
Όσο για τις Μεγαλοστομίες (Απο την Ομορφότερη μέχρι τι Χειρότερη!) θα δείξει ο χρόνος! Η Απλά, έλα και πες τα μου αυτά, σε δύο χρόνια απο τώρα, αυτή την ημέρα, αυτή την στιγμή!!!
Στα χέρια μου κρατάω πλέων δύο κλωστούλες! Δύο μικρές κλωστούλες!
Τα φώτα σβήνουν, ένας προβολέας πέφτει επάνω μου και λέω το “κύκνο άσμα μας” πέφτει το τελευταίο "μας" δάκρυ και ο προβολέας σβήνει και η Αυλαία έπεσε!
Υ.Γ: Διαβάζεται την δική μου πλευρά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου