Εκείνο το πρωί ξύπνησα γεμάτος ενέργεια και άγχος «καθρέφτη μου» για να σε συναντήσω!!!
Ένα μήνα την σχεδίαζα στο μυαλό μου αυτή την νύχτα, ένα μήνα μα τι μήνας! Ίσως να ήταν πρώτη φορά που περίμενα τόσο πολύ μέχρι να ξανά συναντηθούμε! Τόσο άγχος μα τόσο άγχος!
Ο δρόμος τόσο μακρύς και με τόσο κίνηση, αλλά εσύ έφτασες πρώτος στην Αθήνα «Καθρέφτη μου» και περίμενες να γυρίσω!
Αυτός που είπε ότι ο χρόνος είναι σχετικός, κάτι ήξερε, άλλωστε μία μοίρα στο χώρο είναι ένα λεπτό στο χρόνο, κάπως έτσι ήταν και η δικιά μας συνάντηση!
«Καθρέφτη, καθρεφτακι μου» αυτή η εικόνα μου έρχεται στο μυαλό μου και δακρύζω από συγκίνηση, μόλις μπαίνω στο σπίτι το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να σε πάρω τηλέφωνο! Εδώ ο χρόνος δεν ήταν μαζί μου! Πόσο να χράστηκες να είσαι κάτω από το σπίτι? Δέκα; Πέντε λεπτά; Ούτε που το κατάλαβα!
Το μόνο που θυμάμαι είναι η στιγμή που ανοίγω την πόρτα και σε βλέπω με αυτό το αργό και συνάμα γρήγορο βήμα σου να έρχεσαι κατά πάνω μου «Καθρέφτη καθρεφτάκι μου!» και κάπου εκεί ο οι κόσμοι μας ενώθηκαν! Αυτή η στιγμή έχει μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό μου!
Ακολούθησα την συνταγή του Καζαντζάκη, πήρα πινέλα πήρα χρώματα και έφτιαξα έναν κόσμο και μπήκαμε μέσα!
Συνεχίζεται!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου