Ένα ταξίδι χορός!

Ήρθε λοιπόν η ώρα να σας πω μία πολύ όμορφη ιστορία που έμελλε να γίνει συνήθεια και μεγάλη αγάπη!

Για χάρη του έρωτα και της αγάπης μπορώ να κάνω πολλά! Να κάνω πίσω και να ξεχάσω το ότι με πόνεσε και με προβλημάτισε! Ένα από αυτά ήταν και ο «Πόντος!»

Η ιστορία λοιπόν πίσω από αυτήν την φωτογραφία χωρίζετε σε δύο μέρη και είναι οι εξής:

 

Μέρος πρώτο!

Οκτώβριος του 2015 μετά την πρόβα που έκανε ένας πολύ καλός φίλος στην εκμάθηση ποντιακών χορών, άρχισε να παραπονιέται ότι τον πονάνε τα πόδια του και συγκεκριμένα οι γάμπες του!

«Σιγά!» λεω εγω «τι χόρεψες!» σημειωτέων να τονίσω ότι από χορό έχει καλή αίσθηση νομίζω θα το έχετε καταλάβει… αλλά από ποντιακά όχι μόνο δεν ήξερα, αλλά τα αγνοούσα κ όλας! «Δε τα έχεις χορέψει» μου λεει «Για αυτό μιλάς!» τον κοίταξα λίγο περίεργα είναι η αλήθεια και συνεχίζει! «Αν μπορείς κάνε το καλύτερα!»

Είμαι άνθρωπος που αν μου πεις «Δε μπορείς» θα σου πω «κοίτα με να στα μάθω!» και κάπως έτσι πήρα το θάρρος και το θράσος και σιγά σιγά άρχισα και εγω ένα ταξίδι μακρύ για να μάθω τον «Πόντο». Από το 2015 σχεδόν χορεύω ποντιακά! Ο Δάσκαλος μου, ένας εκ τον καλυτέρων πίστεψε σε μένα και αυτό ήταν μία αιτία να συνεχίσω με πάθος, ορμή και τόλμη.

Μέρος δεύτερο!

Είναι τέλος Αυγούστου και ο Δάσκαλος μου ζητάει να παρευρεθώ σε μία παράσταση στο άλσος Βείκου για το 3^ο Φεστιβάλ «Πολιτισμός των 5 Ηπείρων» της Unsesco. Πρακτικός βρίσκομαι σε πένθος  από τον Μάιο γιατί εχω χάσει τον πατέρα μου! Ήταν η πρώτη φορά που χορεύω μετά τον θάνατο του πατέρα μου. Έκανα αρκετά λάθη στα οποία ο Δάσκαλος μου τα συγχώρησε γιατί κατάλαβε σε τι φάση βρισκόμουν! Έκανα ότι μπορούσα και ας φοβόμουν ότι δε θα τα κατάφερνά!

Video 1 Video 2 

Είμαι υπερήφανος που κατάφερα από το μηδέν να ξεκινήσω κάτι και να το συνεχίσω και να το εξελίξω μετά από 4 χρόνια!

Φίλε μου αφανή Ήρωα σε ευχαριστώ που εκείνο το βράδυ με έκανες να ξεκινήσω αυτό το ταξίδι.

Δάσκαλε σε ευχαριστώ πολύ για την πίστη σου σε μένα και την στίρηξη σου!

Σας ευχαριστώ όλους όσους πιστεύουν σε μένα!