Το πεπρωμένο (Μέρος Δεύτερο!)

Ένιωθα μέσα μου όμορφα συναισθήματα για εσένα! τόσο αγνά, τόσο δυνατά, τόσο μαγικά που πίστεψε με, δεν τα εχω ξανά νιώσει αυτά!

Αλήθεια είναι ότι ίσως και να το κατάλαβες… αλλά όταν το κατάλαβες ήταν αργά! Στα χέρια σου ακόμα και τώρα έχεις την καρδιά μου.

Μία πράσινη γυαλιστερή καρδιά, μέσα σε ένα μικρό κόκκινο βελούδο!  

Ήθελα να με θυμάσαι πραγματικά και αληθινά!!!

Έκατσα πολλές ώρες στην ταράτσα, στο κρύο στο -1 να φανείς! Έστω να σε δω για κλάσματα δευτερολέπτου! Έστω λίγο τα μαλλιά σου, τα ρούχα σου!

Να μη φύγει ποτέ η εικόνα από το μυαλό μου!!!

Παρακαλούσα τα άστρα να φανείς… αλλά ήσουν σκληρή ψυχή μαζί μου.. δε σε κατηγορώ ποια!

Τώρα ξέρω!  

Ωρίμασα μαζί σου!!!!

Συνεχίζετε!