Η παραθύρα μου

Η Παραθύρα μου!!!

Φωτογραφία: Εγω στην παραθύρα των ονείρων μου...

Είμαι στην πόρτα και βλέπω την παραθύρα μου!!! Εμείς στα Ιωάννινα τα Παράθυρα τα μεγάλα τα λέμε Παραθύρες. Απο μικρός θυμάμαι τον εαυτό μου που μέσα σε αυτό το παραθύρι καθόμουν ώρες ατελείωτες και σκεφτόμουν, έβλεπα το χωριό, το σπίτι εκείνο με την στείρα αμύγδαλα που την χτύπησε κεραυνός, την ουλίτσικα να την πνίγουν τα σύννεφα και της Μάγισσες να έρχονται απο την άκρη του γκρεμού... να μεγαλώνω εκεί μέσα και αυτό να παραμένει ο ίδιο...

Είναι στιγμές που σκέφτομαι πως εκεί μέσα έχω φάει, έχω τραγουδήσει, έχω πονέσει και έχω δει την γυμνή αλήθεια έτσι όπως δεν την είχα ονειρευτεί... Εκεί μέσα μετέφρασα τα πρώτα μου ξόρκια και διάβασα τα πρώτα μου ξόρκια.. δίπλα σε αυτό το παράθυρο η θεία Φωτεινή είχε μία ξυλόσομπα (μασήνα) που έκαιγε ασταμάτητα ξύλα για να ζεσταθεί το δωμάτιο... το κρεβατάκι μου έβλεπε έξω απο το παράθυρο και πολλές φορές ένοιωθα ικανοποιημένος που ζω εκεί και χαζεύω αυτό που οι άλλοι δε μπορούν...

Είχα να πάω 3 ολόκληρα χρόνια και ξανά πήγα στην Κηδεία της θείας Φωτεινής... μεγάλη μούρη η θεία, έφυγε και ησύχασε ποια... Το δωμάτιο ποια άδειασε και το ντιβάνι της θα μείνει ποια χωρίς το σώμα της... το ντιβάνι της κοιτάει άλλο παράθυρο... Διαφορετικό!!! Είναι σχεδόν το ίδιο παράθυρο, τι σχεδόν το ίδιο αλλά δεν είναι σαν την δικιά μου παραθύρα... εκεί μέσα εγώ μεγάλωσα... όταν ξανά μπήκα μέσα της, μεγάλος ποια (φώτο) ένοιωσα σαν να με γδέρνουν τα χρόνια (οχι οτι πέρασαν πολλά), ξανά γύρισα στα παιδικά μου χρόνια και ήθελα να ξανά φάω, να ξανά τραγουδήσω και να ξανά παίξω... εκεί μέσα...

Μία παραθύρα μία ιστορία, ένα απλό ταξίδι ονείρων...